baby

Organisch moederen vs modern brain.

1. Het conflict

Elke moeder breekt haar hoofd wel eens over de tegenstrijdigheden van het moederschap. We blijven soms met zoveel vragen zitten. Bij mij was dat toch zo. Ik begreep niet dat een normale zwangerschap en het daarop volgend moederschap, wat in normale omstandigheden vrij natuurlijke processen zijn, als tegenstrijdig ervaren konden worden.

Één van de meest voorkomende zaken die wij als probleem ervaren is het doorslapen van de baby, peuter of kleuter. Ook ik vroeg me af waarom mijn baby niet doorsliep. Ik ben vroedvrouw en dus werk ik in shiften. Ik stond minimum 8 keer op per nacht. Toen mijn dochter 1 jaar oud werd kon ik haar wiegen in mijn wallen. Niet doorslapen was in mijn omgeving blijkbaar abnormaal dus zocht ik naar een oplossing. Je krijgt advies van familie en vrienden, met je slaaphoofd zoek je het hele internet af of je leest een tientallen baby-handleidingen op zoek naar een oplossing of in mijn geval de reden van dit gedrag.

Na de zoveelste schreibeurt van dochterlief tijdens die kostbare uurtjes slaap was ik nogal gefrustreerd. Ik begreep er niets van. Is ze verwend? Tracht ze mij te manipuleren? Dat is namelijk wat er geschreven staat over een baby die niet doorslaapt. Ik wou het gewoon begrijpen! Supernanny popt op in mijn hoofd: 10 minuten laten huilen kan echt geen kwaad! Ik denk dat ik het toch maar eens uitprobeer. Ik neem mijn baby vast en sus haar. Ik geef haar een speentje en haar knuffeltje. Ik leg haar al neuriënd in haar bedje en ik sluip de kamer uit. Lap! Daar heb je het al. Het schreien begint opnieuw… ik wacht even af. Ik sta verstelt van hoe dit mij doet voelen. Wat een wrang gevoel! Een verschrikkelijke weerstand is wat ik voel. Dit kan niet goed zijn zegt een stemmetje in mijn hoofd. Dan popt Dr. Ferber op. ‘Wees gerust’ ‘dit kan geen kwaad’ ‘ ze moet het leren!’ Mijn dochter denkt er duidelijk anders over. Misschien nog even op m’n tanden bijten. De weerstand wordt groter. Supernanny roept in mijn oren: nog even geduld! Je mag haar nu niet laten winnen anders is dit voor niets geweest! De weerstand blijft, hoe langer hoe meer. Hoe doen andere moeders dit, vraag ik mij af. Ik doe het fout! Hoe hard kan je zijn? Ik houd het niet meer. Ik kan het niet. Ik loop de kamer binnen en neem haar vast. Heel dicht. Dit gevoel klopt en mijn hart barst van medelijden. We worden beiden rustig.

Als ik het er over heb met mijn collega’s word ik al snel aanzien als “een softie” of “de gevoelige moeder”. Ik noem mijzelf een moeder op haar plaats die zorgt voor een veilige hechting met haar kinderen.

Helaas blijft het wrang gevoel niet bij het negeren van het gehuil van mijn dochter. Correctie, het gehuil van elk kind. Ik voel het ook bij het afzetten van mijn kind bij de crèche, de eerste werkdag, de eerste fles, de eerste avond uit, etc…

Als dit een normale manier van leven is, waarom voel ik mij telkens schuldig, waarom voelt dit niet goed? Waarom heb ik enkel het gevoel volledig te zijn en mij op mijn gemak te voelen als mijn baby bij mij is? Ik ben al heel lang op zoek naar antwoorden en sinds kort heb ik mijn antwoorden gevonden!

2. Back to basics

De mens is een zoogdier. We worden blind geboren en zijn volledig afhankelijk van onze moeder. Wij zoogdieren hebben nood aan warmte, voeding maar ook geborgenheid. De onrijpe baby heeft voor zijn ontwikkeling een bron van zorg nodig waar de natuur voor gezorgd heeft: namelijk de menselijke moeder.

Moeder en zuigeling ontwikkelen zich niet apart van elkaar maar samen. Volgens psycholoog Donald Winnicott komt een baby op de wereld met 1 kracht. De kracht om emoties van tederheid en zorg uit te lokken. Baby’s zijn klein, lief, kwetsbaar, onschuldig en uitnodigend. De behoefte aan zorg en bescherming is duidelijk. Hij heeft slechts 1 manier om te communiceren. Zijn stem. Het is simpel. Een behoevende baby huilt. Het is een signaal van nood waarop emotioneel normale personen op reageren en de baby troosten. Volgens Supernanny en andere auteurs van kinderhandleidingen kan herhaaldelijk 4 tot 10 minuten huilen geen kwaad. Het tegendeel is gebleken uit een stresstest die ze bij baby’s afnamen. Het cortisolgehalte (stresshormoon) bij een baby die al schreiend alleen gelaten wordt zonder reactie van zijn verzorger stijgt zo hoog dat hersenschade kan veroorzaakt worden. Volgens Sue Gerhardt (psychoanalytisch psychotherapeute) is er een duidelijke boodschap die een baby krijgt waarbij deze slaaptraining wordt toegepast. “Jouw noden en gevoelens zullen genegeerd worden ongeacht hoe miserabel je je voelt.

3. Moeder-baby taal (de vergeten taal)

De baby zal na de eerste levensweken lieve geluidjes maken, zijn moeder herkennen, aanraken en knuffelen. Dit betekent dat de baby een vriendelijk en sociaal wezen is en dat ze alle menselijke emoties heeft. Een moeder-kind relatie is waarschijnlijk de meest sociale van alle menselijke relaties door de fysieke intimiteit, minimale scheiding en wederzijdse afhankelijkheid. Dit is merkwaardig aangezien dit het eerste jaar non-verbaal verloopt. De moeder hoort in contact te blijven met de ‘vergeten taal’. De enige manier om onze zorgelijke gevoelens aan elkaar duidelijk te maken.

4. Vertrouwen en hechting

Zoals elk zoogdier vertrouwt een baby op z’n moeder die volgens haar instinct elk signaal van de baby opvangt. In het begin van de mensheid werd dit proces vooral geleid door hormonen, instincten en reflexen.
Door de modernisering in onze maatschappij hebben we als moeder meer keuzes. Hoe het proces wordt voortgezet wordt beïnvloed door onze cultuur. Stilaan werd de zorg voor baby’s een bewust proces in plaats van een automatisme. Denk maar aan borstvoeding en kunstvoeding. Het is niet meer vanzelfsprekend dat moeders borstvoeding geven. We hebben namelijk de keuze uit borst- en kunstvoeding. We kunnen kiezen tussen borsten en flessen. We vergeten dat kunstvoeding er gekomen is om de problematiek rond borstvoeding op te vangen. Slechts 2% van de vrouwen is niet in staat om borstvoeding te geven. We prijzen ons gelukkig dat het er is, maar het gaat wel heel ver als we zien dat borstvoeding als abnormaal gezien wordt. Mensen vinden het shockerend en geven nare opmerkingen als ze een baby aan de borst zien drinken. Ze worden soms de deur gewezen. Ik bespaar je de reacties die gegeven worden als er een peuter of kleuter aan de borst drinkt. Een borst in een leuke bh of een diep gedecolleteerde top kan best. Een borst die gebruikt wordt voor wat het dient en in relatie tot een baby is uit den boze. Dit is hoe ver we leven van onze natuur. Schrijnend toch?

5. Biologisch moederen vs modern brain

Onze moderne hersenen werden ontwikkeld en zo werd de zorg voor baby’s een bewuste activiteit. Er wordt niet langer gezorgd voor de baby op de manier die bij hem past. Baby’s moeten zich nu aanpassen aan onze westerse samenleving. Onze moderne hersenen denken dat biologisch moederen onbelangrijk is en een last is in het leven van een vrouw. Het zorgt er voor dat we denken met deze zorg baby’s te verwennen en dat we op die manier baby’s leren dat ze hun verzorgers kunnen manipuleren.

Als we terug kijken naar de jager-verzamelaarsperiode zien we een groep mensen die samen leefde, samen werk verrichtte en die zorgde voor elkaar. Kinderen werden in de natuur groot gebracht en door de hele familie opgevoed en verzorgd. Voor het grootste deel van het menselijke bestaan werd prioriteit gegeven aan het moederen en de behoefte van een baby in de menselijke groep. Studies van de jager-verzamelaar samenleving bevestigen dat moeder en baby op handen gedragen werden. Ze kregen van de groep ondersteuning en werden met veel respect behandeld.

Als mens hebben we de capaciteit om ons aan te passen en samen te werken. Dit is cruciaal voor ons succes. De mens was slecht bedeeld om te overleven. We hebben geen slagtanden, klauwen, geen schild en we bewegen traag. Uit onderzoek blijkt dat zelfs met onze superieure hersenen die dienen om te kunnen creëren en onze handigheid we niet zouden kunnen overleven tenzij we samenwerkten in groep.

De kracht van de mens zit in ons gevoel voor taal, empathie en inlevingsvermogen en dit om ons samenwerkend gedrag te optimaliseren. Op die manier konden we overleven. De kracht van de mens zit dus niet in onze onafhankelijkheid, competitie, egoïsme, onverschilligheid of welvaart.

6. Onze natuur, ons instinct, ons gevoel

Sinds de oudheid worden moeders in vele culturen aangemoedigd om tedere gevoelens voor hun baby’s te onderdrukken, om hen te ontmoedigen om hen op de biologische manier te verzorgen. Flesvoeding, babybedjes, babyparkjes, babykamers en kinderdagverblijven zijn hier het bewijs van.
Mensen hebben zich ontwikkeld in de natuurlijke wereld en passen zich aan aan de samenleving. Is onze genetische structuur veranderd? Helemaal niet. Is het dan zo raar dat we ons tegenstrijdig voelen met hetgeen we doen? Het is misschien nog het enige wat van ons instinct overblijft.

Als we een blik werpen op de mens als jager-verzamelaar zo’n 1 miljoen jaar geleden, leefden wij mensen op een ander ritme. Mannen en vrouwen gingen 2 uur jagen om daarna een dutje te doen. Zo werden de uren slaap die nodig hadden verspreid over 24u. Grote gezinnen leefden samen onder 1 dak. Na de bevalling werd voor het gezin gezorgd door andere familieleden. De verse moeder hoefde enkel voor de baby te zorgen. Kinderen werden door alle gezinsleden opgevoed en moeder was steeds in de buurt om de baby te voeden. Gezinsleden sliepen samen. Van doorslapen was geen sprake. Kinderen werden ’s nachts gevoed zo lang ze het nodig hadden. Er werd geleefd op het ritme van het kind. Kinderen groeiden op in een hechte kring zo werd het kind grootgebracht in een veilige en geborgen omgeving.

In Afrikaanse en Japanse culturen wordt nog steeds de verse moeder en haar gezin opgenomen in het ouderlijk huis voor de eerste levensmaanden van de baby.

7. Modern brain werkt destructief

Wij moeders in onze westerse cultuur willen graag alles zelf doen. We kunnen moeilijk hulp aanvaarden maar nog veel moeilijker kunnen we hulp vragen. Het geeft ons het gevoel ons huishouden niet onder controle te hebben. We voelen ons gefaald want dit is wat we horen te doen. Denken we!

Het loopt gemakkelijk uit de hand als we niet snel bijbenen na het krijgen van een verse spruit, enkele dagen uit werken te gaan of gewoon de kinderen thuis te hebben gehad. De klusjes komen vooral op de schouders van de vrouw des huizes terecht tenzij we het geluk hadden een ‘nieuwe man’ te strikken.

Dat we liefst een proper huis hebben waarbij de was gedaan is en de tafel afgeruimd is, is normaal. Maar wees even eerlijk, wie vindt het geen uitdaging het huishouden te combineren met een job ook al hebben we het over een part-time prestatie?
Ik ben even thuis geweest om full-time voor mijn kinderen te zorgen en ik heb geen 5 min op mijn kont gezeten. Ik lach me dan ook een breuk als ik lees hoe de mens van nature uit gemaakt is om elkaar te ondersteunen en de taken te verdelen. Het feit is dat de prevalentie van postnatale depressies zienderogen stijgt om dan maar te zwijgen over de zogenaamde burn-out. Wat zijn we eigenlijk aan het doen?

8. To the point

Het is heus niet de bedoeling dat we weer gaan leven zoals toen. Het zou ook niet meer kunnen maar door er bij stil te staan en het te begrijpen waarom wij ons zo voelen, waarom onze kinderen naar ons roepen in de nacht, hoop ik dat vrouwen wat minder streng voor zichzelf, elkaar en vooral voor hun kind kunnen zijn. Opnieuw leren luisteren naar de echte noden van je kind en wat je gevoel zegt…
Mummy knows best!

We horen het niet alleen te doen
We horen echte verhalen te krijgen
We hoeven enkel een luisterend oor en een paar helpende handen.
We horen elkaar te helpen en te ondersteunen.

Café Bebee brengt moeders samen in een gezellige sfeer. We lachen en gieren om echte verhalen, het echte realistische en non-perfect mama-leven.

Liefs Olivia

Bronnen

Mumford, L. (1960). The conduct of life. Oxford.Harvest Books
Gerhardt, S. (2010). The Selfish society. UK. Simon and Schuster
Winnicott, D., Merloyd, L. (1992). Babies and their mothers. UK. Ingram Publisher services.

 

Een gedachte over “Organisch moederen vs modern brain.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s