baby

Aan de moeder die steun zocht en een duw kreeg in de plaats… Aan de moeder die geacht werd een schouder aan te reiken maar de knie bood.

 

We zien het vaak gebeuren… In de populaire communities op Facebook maar ook op straat, bij de bakker of in speeltuinen voor kinderen. We staan zo snel klaar met een oordeel en niet alleen dat… Sinds de komst van multi-media hebben we de drang om onze mening openbaar te delen. Ik hoor je al zeggen… Er is daar toch niets verkeerd mee? Uiteraard mag iedereen voor zijn mening uitkomen alleen stel ik mij vragen met de manier waarop. Nu klink ik vast als Joey in de populaire serie ‘Friends’ van de jaren 90. Met een scheef getrokken gezicht zegt hij: It’s not what you said, it’s the way you said it… 🙂 Zijn we te gevoelig als vrouwen of zijn we heel kritisch als het op moederschap aankomt? Vooral wij moeders zijn erg streng voor elkaar mede omdat het onderwerp ‘kinderen en opvoeding’ erg gevoelig ligt. Maar op wat is die mening gebaseerd?

Ik ging op onderzoek en al snel zag ik in de communities verschillende discussie’s verschijnen zoals deze…

Heb je het even zwaar met het vinden van opvang in een periode van ziekte, word je al snel veroordeeld als luie mama want er zijn vrouwen die het 10 keer zo zwaar hebben. Reken je op de grootouders voor opvang en laten die het afweten, is het je eigen schuld want wie schakelt er nu oude mensen in om voor hun kinderen te zorgen? Heb je een abortus ondergaan of een zwangerschapsafbreking ben je het grootste onmens die er is.

Oordelen worden buitenshuis nog vaker geveld. Zelden komt het tot woorden maar de blikken zeggen dikwijls genoeg. Geef je borstvoeding in het openbaar vragen ze jezelf te bedekken. Drinken kinderen langer dan een jaar ben je al snel een geitewollensokkenmadam. Ben je gestopt met het geven van borstvoeding, geven mensen je het gevoel dat je niet hard genoeg geprobeerd hebt. Geef je flesvoeding, krijg je blikken alsof je je kind vergiftigt. Krijgt je peuter een woedeaanval is het precies of je de grootste klungel-moeder bent ooit gezien. Sta je te prutsen om je kinderwagen in elkaar te plooien in een plotse regenvlaag voor het overvol terras van je favoriete koffie-huis ben je pure entertainment en word je als snel bekogeld met blikken als ‘hoe chaotisch kan je zijn?’ Toegegeven ik ben soms wel wat chaotisch (bloos). Je had hun gezicht moeten zien toen ik mijn kinderwagen (zonder maxi-cosi en baby) dan maar in de regen op de stoep liet staan en met opgegeven hoofd vertrok. Echt gebeurd trouwens…

Die communities zijn een blessing voor vrouwen die wat onzeker zijn of wat advies kunnen gebruiken. Laat ons eerlijk zijn… We hebben allemaal wel eens nood aan het krijgen van steun en bevestiging vooral tijdens belangrijke life-events zoals zwangerschap, moederschap maar ook andere gebeurtenissen zoals een miskraam, ongewenste zwangerschap, fertiliteitsproblemen of ouder zijn van een sterrenkindje. Aangezien 90% van de posts op Facebook en Instagram het leven niet realistisch weergeven en het er uitziet alsof alles rozegeur en maneschijn is, krijgen we meer een meer het gevoel dat het elders beter gaat en dat ze daar wel alles onder controle hebben. Niet zo verrassend dat heel wat vrouwen bevestiging zoeken. Ik vind het dan ook fantastisch als ik een post zie die het realische beeld weergeeft betreffende zwangerschap of moederschap. Gieren doe ik van plezier als iets herkenbaar voor me is! Heel wat vrouwen die een duw in de rug kunnen gebruiken of die aan de rand van een klif staan wenden zich tot deze communities. Het is makkelijk, gratis en je krijgt snel antwoord. Waarom zouden we het niet doen?

Van escalatie gesproken…

De reacties op zo’n high-sensitive post zijn divers. Ik wil benadrukken dat de meeste antwoorden op zo’n post heel erg warm zijn. Hallelujaaaah! Community leden typen lieve woorden neer, anderen stellen de vrouw in kwestie meer vragen om de situatie te kunnen inschatten. Sommigen reageren resoluut en uiten hun mening ongeacht de situatie… Ik schrik soms van de reacties die geplaatst worden en zit er dan meestal gepijnigd bij omdat er blijkbaar weinig mensen inschatten wat de gevolgen van dergelijke reacties kunnen zijn. We reageren alvast veel heftiger als we niet oog in oog staan met de ander. Zoveel is zeker… Het is dan ook maar de vraag of we hier van hypocrisie spreken. Gelukkig zijn de beheerders van de communities op Facebook er om de gemoederen te bedaren en dergelijke posts te verwijderen. Zelden worden leden uit de groep verwijderd… Hoe onrustig ik ook word van de hevige reacties die in de communities verschijnen, hoe ontroerd ik ben over hoe moeders het voor elkaar opnemen. Wij, vrouwen kunnen samen erg sterk staan!

Een oordeel velgen is gemakkelijk, je eigen oordeel betwisten niet zo

Ik weet nog goed toen ik met mijn dochter die 16 maanden oud was rond 17u30 de winkel binnen stapte. Rond dat uur verwacht ik de man met de hamer. Na een paar rake klappen gedurende de dag waarbij ik de vermoeidheid tracht weg te koffielutten is het nu de beurt aan mijn peuter. Ze heeft er dan ook geen probleem mee haar ongenoegen te laten duiden. Jajaaaa Luidkeels! Ik pak haar op om haar te kalmeren en tracht haar wat af te leiden en daar komen de eerste misnoegde blikken. Ik loop rustig verder en voel de behoefte mijn dochter te troosten, niet op de spontane manier waarop ik dat normaal doe maar beredeneerd omdat ik weet dat mijn mede-shoppers in de winkel mij aanstaren. Ik tracht wat mensen in de smalle gang te passeren en vertraag een beetje. Een dame die plots dicht bij me staat vertelt me dat ze misschien wel honger heeft. ‘Ooooh! Mama toch! Je moet je kindje eten geven he! klinkt het. Ik weet niet wat ik hoor. Onmiddellijk voelde ik mij aangevallen. Ben ik nu een slechte moeder? Moet ik haar overtuigen dat dit niet het geval is? Moet ik haar mijn verhaal doen om haar van mening te doen herzien? Ze weet helemaal niet dat ik 5 maal per dag bezig ben met het kind iets te laten eten. Het lelijke beestje reflux en tal van voedingsallergieën maakten het leven van mij en dat van mijn baby letterlijk en figuurlijk zuur. Eten gaat hier nog steeds niet van een leien dakje. Ze raakte een gevoelige snaar. Ik laat het voor wat het is. Ik vertel de vrouw vriendelijk dat ze enkel wat vermoeid is en zonet nog wat gegeten heeft. Gerustgesteld loopt ze verder.

Ik besef dat dit 2 kanten heeft. Aan de ene kant denk ik ‘hou die doordringende energie maar voor jezelf’ want je weet niet wat er zich voordien afspeelde.

Aan de andere kant begrijp ik het wel. Die vrouw reageerde op wat haar gevoel haar zegt. Een mens hoort namelijk een gevoel van medeleven te krijgen bij een kind die huilt. Dit is de kracht van een kind die zich nog niet kan uitdrukken op een andere manier.

Judge Judie schuilt in ieder van ons

We leven schijnbaar in een wereld waar anderen bekend voor ons of wereldvreemd heel wat te zeggen hebben over ons bestaan en over hoe wij ons horen te voelen. Vreemd toch? We hebben het gevoel dat we onze medemensen moet overtuigen van onze goede intenties. In hoe ver zouden we rust vinden mochten we weten dat andere vrouwen er vanuit gaan dat je alleen maar het beste voor hebt met je kinderen? Hoe gemakkelijk is het niet als je dezelfde mening kan delen? Alvast veel gemakkelijker dan uitkomen voor je eigen overtuigingen zoals de bekende onderwerpen zoals co-sleeping, voeding, slaaptraining of het opvoeden van je “verwende” kinderen. De meeste moeders zwijgen wijselijk en zeggen iets om mede-mama’s het zwijgen op te leggen. Er is geen zin meer om dergelijke zaken uit te leggen. Één zin is al voldoende om de blik te krijgen à la ‘Je bent er me zo eentje!’ Leuk is anders natuurlijk.

Met enkele rake reacties kan er een gewonde vallen om dan maar te zwijgen over zwangere vrouwen of moeders waarbij een depressie op de loer ligt. De drempel om een vraag te stellen in een community is erg laag. Zwangere vrouwen en moeders zoeken naar oplossingen onder lotgenoten. We kunnen dus stellen dat een community als ‘eerste hulp’ fungeert. We mogen niet vergeten dat er heel wat vrouwen de weg naar professionele hulp nog niet gevonden hebben omdat de drempel dikwijls te hoog is. Het doet me pijn te zien dat we zo streng zijn voor elkaar. We weten allemaal dat zwangerschap of moeder zijn uitdagingen kent. Het is intens voor iedereen. Een beetje inlevingsvermogen en mildheid zou niet misstaan.

Niets is zwart-wit of clear-cut

Iedereen oordeelt en vormt een mening, dat is eigen aan de mens. Het zit in ons instinct. De truc is telkens je jezelf er op betrapt dit om te buigen en jezelf in vraag te stellen. Wat zou jij doen in zijn of haar plaats? Ken je alle feiten? Kan je echt weten hoe het voelt? Kan het zijn dat mensen het goed bedoelen en op een andere manier op zaken aankijken? Elk mens wordt namelijk gevormd door zijn unieke manier van ‘zijn’, medemensen, jeugd en life-events. Op die manier vormt elke z’n eigen waarden en normen. Ik ben in ieder geval van overtuigd dat we allen van elkaar kunnen leren.

Jullie weten wel hoe moeders en kinderen van alle leeftijden nauw aan mijn hart liggen. Het hele proces er rond maakt ons wie we zijn. Ik ben er dan ook van overtuigd dat mama’s samen brengen noodzakelijk is. Vandaar dat ik jullie heel graag laat kennis maken met een Café Bebee op een heel ander niveau. Dit kind vrouw- en kindvriendelijk event gaat door op 3 februari 2018 in de knusse hoek aan de aan de haard in Lakeside Paradise te Knokke-Heist. Er is een speeltuin voorzien voor de kinderen die vergezeld worden door de papa’s of er kan een wandeling gemaakt worden rond het duinenwater. Uiteraard zijn de papa’s ook welkom in de bar. In deze groep is er ruimte om te zijn wie je bent en om je gevoelens te uiten maar dit op een verstandige manier. Ik daag jullie uit om de rechter in jezelf om te buigen en om elkaar een hart onder de riem te steken. We inspireren elkaar, geven elkaar advies en energie ongeacht de situatie. Laten we verschillen omtrent opvoeding, religie en keuzes varen. Hier is enkel één religie van toepassing en dat is die van de LIEFDE!

Ps: Ik wil mijn (toekomstige) moeders natuurlijk graag in de watten leggen, daarom zorg ik voor een exclusieve goodie bag vol verrassingen. Ik kan nog niet veel zeggen maar wil voornamelijk de Belgische ondernemers steunen die in Knokke-Heist gevestigd zijn. Ik kan al influisteren dat Filou&Friends, julesetjuliette, Mila and me, Quattro en mammado ons goed zullen soigneren. 😉

 

Voor meer info check Facebook: @vroedvrouwoliviajones

See you!

 

 

Verstuurd vanaf mijn iPad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s