De drijfveer die jaren lang in mij schuilde en in het geniep mijn stokpaardje werd.

Tijdens het eerste jaar Vroedkunde aan de hoge school hoor je de leerkrachten regelmatig zeggen:  ‘Als je voor de richting vroedkunde kiest om vooral met baby’s te werken dan maak je de verkeerde keuze. In ons beroep gaat het 70 % van de tijd om de zwangere vrouw en moeder van de baby’ klonk het. Er vallen dan ook veel leerlingen af in het eerste jaar.

Ik had geen idee waar ik terecht ging komen maar ik wist dat ik vroedkunde moest studeren. Zwangere vrouwen, baby’s, bevallingen, pathologiën tijdens de zwangerschap. Laat maar komen dacht ik tijdens mijn laatste jaar Bachelor in de Vroedkunde. 

Het leukste aan mijn job vond ik niet het medisch handelen of de technische kant. De competentie ‘vroedvrouw als coach’ daar kreeg ik kriebels van in mijn buik en tintelingen in mijn vingers. 

Gedurende mijn stage vond ik dat verse gezinnetjes niet altijd aanhoort werden. Ik observeerde de noden van de zwangere vrouw of verse mama’s en papa’s van dichtbij. Ik zag en voelde de emoties die speelden. 

De blik op moeders gezicht als de zorg voor haar baby werd overgenomen. 

Of de zoekende blik van de moeder waarvan haar kindje werd meegenomen om de eerste zorgen van de pasgeboren baby toe te passen. 

De woorden ‘Ik kan niet meer’ die een vrouw schreeuwde tijdens de geboorte van haar dochtertje. 

De tranen die moeders verbeten terwijl vader er onvermoedend bijzat. De nood aan extra steun en goede moed. 

De behoefte om wat extra ondersteuning thuis te hebben als er een golf van angst en onzekerheid over mama’s heen kwam bij de gedachte naar huis te moeten gaan. 

Ik merkte hoe laagdrempelig het voor zwangere vrouwen en verse moeders was om gevoelens van bezorgdheid tegenover mij te uiten. Ze vertelden mij zaken die ze andere zorgverleners niet vertelden, tranen kwamen snel en ze huilden bij mij uit. Als er zaken gebeurden die ze niet fijn vonden kwamen ze mij dat vertellen. De vroedvrouwen hadden het dikwijls druk en ik vond het prima om nog even te checken hoe het echt met hen ging.

Het was verrassend voor mij dat mensen advies van mij aanvaarden want ik was nog zo jong maar toch…

…De moeder die mijn hand vastnam en die het gevoel had gefaald te hebben als de bevalling anders verliep dan verwacht. 

…De moeder die mij opgelucht spontaan vastnam nadat ik haar geruststelde dat intense huildagen normaal waren en ze voorbij zouden gaan. 

…de papa die mijn hand vastnam toen ik naast hem kwam zitten in de gang op de grond toen zijn vrouw na een verkeersongeval naar het operatiekwartier werd gebracht voor een dringende keizersnede. 

Ik heb tijdens mijn stage zoveel mooie en intense momenten meegemaakt om dan nog maar te zwijgen over de ervaring die ik opdeed tijdens mijn carrière op de NICU en de laatste jaren als vroedvrouw aan huis. 

Dit is nu net wat ik anders wou doen.

Enkele keren heb ik tijdens mijn evaluatie moeten horen dat ik mijn afstand niet kon bewaren. Dat ik net als een dokter een wit pak droeg om die afstand te creëren. Dit zou het mijzelf makkelijker maken. 

Ik was te emotioneel betrokken met de patiënten en te meelevend. Ik had het niet in mij om een vroedvrouw te worden. Ze hadden gelijk.

Ik ben geen vroedvrouw die op orders van de dokter medicatie kan toedienen om weeën op te wekken en om vliezen te breken om de bevalling sneller te doen gaan. Ik ben geen vroedvrouw die snel van de ene kamer naar de andere kamer kan hollen wetende dat ik niet optimaal voor de patiënt kan zorgen. Ik zou voor geen geld van de wereld andere keuzes gemaakt hebben. Dat maakt van mij dan misschien een a-typische vroedvrouw aan huis waar plaats is voor gevoel. Waar geen drempels zijn. Waar alles kan gezegd worden. Waar tijd niet moet gemanaged worden maar waar tijd genomen wordt volgens de behoefte van de zwangere vrouwen en verse gezinnen die ik opvolg. Gezinnen ondersteunen en motiveren op een liefdevolle manier. Het hen zo makkelijk mogelijk maken. Dat is mijn ding. Gelukkig vond ik 2 collega’s die er net zo over denken. Ik voel me nogal gezegend dat ik mag samenwerken met Charlotte en Evelyne! Samen maken we het verschil! 🤗

Bedankt voor jullie vertrouwen, lieve mama’s en papa’s!

 

Liefs