De impact van het delen van angstaanjagende perikelen met verse ouders of ouders in wording.

Er moet mij iets van het hart.

Zoals jullie misschien al gemerkt hebben laat ik mij voor mijn blog steeds inspireren door hetgeen ik zie in mijn praktijk.

Ik krijg nogal wat zwangere vrouwen over de vloer (lacht ;)). Als we het over de bevalling hebben dan krijg ik meestal 2 reacties. Ofwel willen toekomstige moeders niets over de bevalling horen en laten ze het maar op zich afkomen. ‘We zien wel wat komt, dokters weten wat ze doen’ is hun motto. Anderzijds krijg ik vrouwen over de vloer die oprecht geïnteresseerd zijn in de fysiologie van een barende vrouw. Ze willen de knowhow om perfect te weten wat hen te doen staat, als de geboorte van hun baby zich aankondigt. We betrekken de partner in het geboorteproces, we oefenen houdingen, ademhalingstechnieken, etc… Toch schuilt er bij elke vrouw heel wat angst achter die prachtige pregnancy glow. Angst omtrent wat ze gehoord hebben. Ik krijg vaak de vraag of bevallingen ook goed kunnen verlopen. Waarom horen we die positieve verhalen niet? 

To the point

We vertellen graag onze verhalen en het liefst in geuren en kleuren. Het liefst de meest verschrikkelijke ervaringen. Hetgeen we voelden en doorgemaakt hebben willen we overbrengen. Onze beleving.

Hoe onmenselijker, hoe sneller het verspreid wordt. We zijn er helaas allemaal schuldig aan. Instant satisfaction.

Stel jezelf eens de vraag, waarom hebben moeders de behoefte om toekomstige ouders angst aan te jagen? Waarom krijgt elke vrouw met een bolle buik of elke man (of vrouw) met een zwangere vrouw aan de hand waarschuwingen voor de toekomst? Alsof het einde van de wereld eraan komt. Ik moest er vaak om lachen, tot ik zag wat het met onze zwangere vrouwen en toekomstige papa’s doet.

‘Wacht maar af, het zal nog lastig worden’, ‘geniet nog van je laatste weekjes zwangerschap want een keer de baby er is, is het gedaan met ontspannen hoor’, ‘zie je je bevalling wel zitten? Van mij was het een horrorverhaal’, ‘je hebt een rustig kindje, zei je? Tot de krampjes beginnen hè’. ‘Is er een tweede spruit op komst? Ik kan het je nu al verklappen. Doe de impact van 1 kind maal 3 en je kan je er iets bij voorstellen.’ Ik betrapte mijzelf er enkele jaren geleden nog op dat zo’n zaken op het puntje van mijn tong lagen. Het zit er bij ons goed ingebakken, dat is zeker. Ik weet zeker dat mensen deze verhalen vertellen met de beste intenties maar toch moeten we ons gedrag even in vraag stellen.

Hoe komt het dat wij zo negatief zijn beginnen denken over de bevalling?

De woorden bevalling en weeën zijn negatief geladen woorden. Sommige vrouwen krijgen er instant rillingen van.

Ik neem je even mee in de geschiedenis.

We gaan terug tot 3000 jaar terug voor Christus. Toen werden baby’s geboren op een zachte manier en meestal binnen 3 uren. Er was rust en kalmte. De hormonen Oxytocine en Endorfine, die ons in een natural high brengen om de weeën te kunnen opvangen deden hun werk. Het was niet ongewoon dat Hebreeuwse vrouwen ervoor kozen om zich af te zonderen van hun gemeenschap en ongeassisteerd gingen bevallen.

3000 jaar voor Christus werden vrouwen verafgood. Zij werden gezien als goddelijke wezens die op een miraculeuze en zachte manier een kind op de wereld konden zetten. Er werden standbeelden gemaakt van zwangere vrouwen en vrouwen met kinderen. 

Aristotles (Griekse filosoof en wetenschapper ) en Hippocrates (Griekse arts) hadden dezelfde denkwijze. Ze namen doula’s en vroedvrouwen onder hun vleugels en leidde ze op zodat ze zwangere vrouwen konden bijstaan tijdens de bevalling.

Dit duurde enkele honderden jaren.

Pas aan het einde van de tweede eeuw kwam er een nieuw politiek bestuur onder invloed van de hiërarchie van de kerk in Rome die zich in heel Europa verspreidde.

Geboorterituelen en ceremonies waren verboden volgens de nieuwe wetgeving. Er werd steeds minder waarde gehecht aan het natuurlijke proces van de geboorte.

Standbeelden werden vernietigd omdat de kerk ervan overtuigd was dat enkel God moeders kon creëren. Vrouwen, toen het symbool van het nieuw leven werden in bedwang gehouden. Omdat enkel God kon genezen werd ook de waarde van de genezers neergehaald. Als die mensen wijsheid hadden, dan hadden ze dat van het kwade gekregen. Magie en toverkracht die hoog aangeschreven stonden waren verboden. Doula’s en gezondheidswerkers werden niet meer toegelaten en vrouwen kregen geen ondersteuning meer tijdens de geboorte.

Zwangere vrouwen werden tot hun huis verbannen. Doula’s en vroedvrouwen werden gestraft met de dood indien ze hun beroep uitoefenden. De gezondheidszorg lag in de handen van de monniken en priesters. 

Seks werd als zonde beschouwd en dus werden baby’s vaak gezien als kinderen op de wereld gezet onder invloed van het kwade. Vrouwen voelden zich al snel gestraft en moesten in afzondering bevallen. Ook bij complicaties mochten geen dokters aanwezig zijn. Zo is een geboorteproces een stressvolle gebeurtenis geworden. Door stress en angst buigen de steeds stijgende stresshormonen (zoals Adrenaline) in het bloed over de normale fysiologie van het barende lijf heen. Er worden nog maar weinig oxytocine en endorfines geproduceerd. Het fysiologische proces wordt op die manier gestaakt. Pijn en paniek komen op. De rest kennen jullie.

We worden al zo lang gebrainwasht en dragen het nog steeds mee. Zolang onze bevalcultuur niet verandert en we er niet bewust voor gaan kiezen om mindfull te bevallen, zal dit voorlopig zo blijven. Gelukkig is er sinds enkele jaren een enorme schifting aan de gang. Daar ben ik zo blij mee, MAAR er is nog werk aan de winkel! 

 

Het zit zo. 

Geen één zwangere vrouw wordt vrolijk van gruwelverhalen en waarschuwingen. Integendeel. Lees de lichaamstaal even van een zwangere vrouw of toekomstige papa die dergelijke zaken hoort. 

Helaas onthouden moeders in wording er heel wat van en werken ze als triggers voor angst en stress. Het zijn als demonen voor een vlotte en zachte geboorte. 

Er al eens bij stilgestaan wat zo’n verhaal met een zwangere vrouw doet? Als een verse mama op haar roze wolk zit, gunnen we dit haar wel?

Begrijp me niet verkeerd. Er mag geventileerd worden. Sterker nog, er MOET geventileerd worden. Het is ook nodig om het gebeuren te kunnen verwerken. Het is dan ook het belangrijkste life-event in ons hele leven. Zo’n gebeurtenis laat sporen en indrukken na, hoe leuk of hoe erg het ook voor ons was. Taboes moeten doorbroken worden. Emoties mogen er zijn en alle emoties zijn dan ook ok. Het leven is niet rozegeur en maneschijn.

Ik heb het vooral over small talk in de bakker of aan de schoolpoort. Ik weet het, de lijn is dun. Ik hoop dat hier geen misverstand over ontstaat. Ik opper voor echte foto’s op Facebook en Instagram, realistische verhalen, het ventileren bij mensen waarbij je je goed voelt, taboes doorbreken maar spaar toekomstige moeders en vaders een beetje. Vertel je verhaal bij jouw vroedvrouw, partner, lotgenoten, familie, vrienden en moedergroepen als Café Bebee. Vertel erover, schrijf erover. Als een zwangere vrouw ervaringen wenst te horen, dan komen deze vast bij haar terecht.

Het is niet nodig om een vrouw die hoogzwanger is een spoedcursus te geven. Laat het haar zelf ondervinden. Elke moeder is anders, elk kind is anders, elke gezinssituatie is anders. Ieder zijn eigen verhaal. 

Wat zeg je dan juist wel tegen toekomstige ouders?

Hier enkele ideetjes:

  1. Ga terug in de tijd toen jij zwanger was. Welke conversaties vond jij leuk?
  2. Vraag of ze klachten hebben of vraag naar hoe ze zich voelen.
  3. Geef toe dat elke zwangerschap zijn uitdagingen kent.
  4. Vraag hoe ze de zwangerschap hebben beleefd tot nu toe.
  5. Vraag of ze vermoeid is tijdens de zwangerschap of na de bevalling.
  6. Vraag of ze al veel voor de baby gekocht heeft. Small talk blijft small talk
  7. Vraag naar de hulp die ze ingeschakeld hebben en normaliseer het naar-hulp-vragen
  8. Zoek herkenningspunten van toen jij net die kleine spruit in je armen had.
  9. Praat niet over de toekomst maar over het nu.
  10. Sluit altijd af met het geven van erkenning. Iedereen heeft goede momenten en wat minder goede momenten. Moeders zijn ploeteraars. Iedereen doet maar wat.

 

That’s all folks!

Spread some joy every day! It keeps the doctor away.

 

Don’t be controlled by the fears in your mind. Be led by the dreams in your heart. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s