Skin to skin knuffelen nog nuttig voor peuters, kleuters en schoolkinderen?

Oxytocine is the glue, skin to skin is the way to a wonderful connection, a base to build on a life time.

Misschien dacht je er nooit aan of doe je het gewoon zelf af en toe eens… Wie beroep deed op een zelfstandige vroedvrouw tijdens de zwangerschap of in de kraamperiode heeft vast en zeker al gehoord van het liefdeshormoon “oxytocine”.

Is oxytocine voelbaar? Yes Indeed! 

Welk gevoel heb jij na het knuffelen, een goede massage of een vrijpartij? Oxytocine stroomt door je aderen en geeft je die intense feel-good emotie. Het gevoel er samen weer tegen te kunnen, de connectie, de rust, de afhankelijkheid, de warmte, volheid, het gevoel elkaar door en door kennen. De verbondenheid en de veiligheid. Het creëert een gevoel geconnecteerd te zijn aan elkander en je veilig te voelen. De geur van onze huid mengt zich, de hartslag is hoorbaar en we worden rustig. We hebben die momenten nodig om tussen de sneltreinen door elkaar opnieuw te vinden. Is dit voor peuters, kleuters en jonge kinderen dan anders? Wanneer voelen zij de oxytocine rush?

Psychiater, Dirk De Wachter heeft tijdens zijn lezingen en interviews telkens mee hoe belangrijk lichamelijk contact is en dat we het meer dan ooit nodig hebben. Hij toont aan dat menselijk contact het medicijn is om mensen met depressieve gevoelens of een burn out van hun klachten af te helpen.

Dr. Kerstin Uvnäs Moberg, oxytocine-goeroe en auteur van o.a. het boek “De oxytocine factor” toont aan hoe je als mens meer gelukkig en zen door het leven kunt gaan als je je persoonlijk oxytocine systeem regelmatig activeert . Let wel dat ons oxytocine-systeem maximaal op gang komt door prikkels rechtstreeks op de huid. Knuffelen met kledij aan is veel minder doeltreffend.

Het activeren van het ontspanningssysteem zorgt er voor dat oxytocine en endorfines in onze circulatie komen waardoor onze pijngrens stijgt, angst en stress gereduceerd worden. Je kunt je ontspannen en je concentreren op jezelf. Kortom, je kunt negatieve prikkels zoals geluid, licht en drukte beter filteren. Meditatie. Mindfulness. Dit systeem is als een tegenpool voor de stresshormonen zoals adrenaline en noradrenaline.

 

De theorie achter dit verhaal.

Skin to skin knuffelen is iets wat wordt toegepast bij de geboorte van de baby. De focus van huis op huid contact ligt vooral op het moment van de geboorte. Precies of je daar een voorraadje moeten opslaan voor de rest van je leven… (lacht).

Je geeft wel eens een babymassage maar wat als baby’s peuters of kleuters worden? Je knuffelt ze om gedag te zeggen in het kinderdagverblijf of aan de schoolpoort. Je knuffelt ze als je thuis komt van het werk. Bereik je op die manier oxytocine pieken? Borstvoeding speelt hierin een grote rol aangezien baby’s tijdens het voeden dicht tegen het lichaam van de mama aanliggen en op die manier oxytocine pieken in het bloed bereikt worden. Geen wonder dat we volgens onze natuur kinderen jaren aan stuk kunnen voeden. Baby’s en jonge kinderen komen niet alleen bij de moeder om gevoed te worden maar ook om hun oxytocine peil in het bloed te doen stijgen. Denk maar aan regeldagen, groeisprotjes. Baby’s krijgen soms niet genoeg van hun moeder en dit is de reden.

Kersten Uvnäs Moberg legt uit dat 2 uren skin to skin contact na de geboorte invloed hebben op de stressbestendigheid en pijngrens van de baby. Denk maar aan batterijen van gsm toestellen in de jaren 1990 die men de eerste keer 24 u ononderbroken moest opladen om de volledige capaciteit van de batterij te bereiken. Het ontspanningssysteem werkt net zo. Eens het systeem geactiveerd wordt zijn er minder prikkels nodig om het ontspanning het systeem actief te maken en die werking gaat door zijn/haar hele leven lang.

Breastfeeding is not only about feeding your baby. it’s about safety, happiness and connection.

Je zal nu wel denken… Is er dan zoveel minder huidcontact als ik flesvoeding geef? Ik masseer en knuffel de baby frequent… Vrouwen die borstvoeding geven ervaren het borstvoedingsmoment als een ogenblik voor zichzelf en de baby. Je kan niet anders dan de klik maken in je hoofd en even de zorgen voor de andere kinderen over te laten aan manlief. Je ploft je in de zetel met een tas thee of een snack. Zalig vond ik dit. Precies of ik even een time out kreeg. Rust… en dat verplicht. Op die manier komen jullie beiden tot rust. Er zijn uiteraard enkele zaken die we kunnen toepassen als we voor flesvoeding kiezen.

  1. Leg de baby dicht tegen je aan, Er wordt meermaals gezegd dat je de baby niet zo dicht hoort te houden tijdens het voeden omdat ze dan in slaap vallen en zo minder actief drinken. We zijn bij het geven van flesvoeding gefocust op de hoeveelheid voeding ze drinken en gaan vooral verzadigend werken. Baby’s worden op die manier op uur gevoed en worden frequent overvoed.
  2. Kleed de baby uit tijdens het drinken, Als de baby dicht tegen je aan ligt kan de baby zijn temperatuur beter regelen. Laat de baby gerust drinken in zijn/haar bodytje.
  3. Kijk uit voor hongersignalen en voed de baby zijn tempo. Hou rekening dat als een baby huilt, je eigenlijk heel wat hongersignalen gemist hebt. Als een baby wakker wordt dan is dat omdat zijn maagje knort. Ledematen bewegen, de baby rekt zich op, lipjes zoeken…
  4. Verwar mama-behoefte niet met honger. Baby huilt, baby honger is vaak wat we denken. Een baby heeft nood aan liefde, geborgenheid, oxytocine, aanwezigheid van mama en papa en zoveel meer. We vragen ons dikwijls af… Waarom een baby nog huilt na het verschonen van de luier, het voeden en het controleren van de temperatuur. Ik hoor het regelmatig eens tijdens mijn huisbezoeken. Wat kan er dan nog zijn? Die parken, wiegjes en zitjes zijn prachtig maar een baby zoekt nu eenmaal de warmte op. En ik bedoel geen kersenpitkussen. 😉

Mijn kinderen zijn 5 en 2 jaar oud en nog steeds las ik skin to skin momenten in. Onder de douche, in bed op zondagochtend of tijdens speelmomenten. Ik investeer die tijd in mijn kinderen en in mezelf. We voelen ons rustig en voelen ons verbonden en veilig bij elkaar. Toegegeven, het is een uitdaging om hier tijd voor vrij te maken maar prioriteiten stellen helpt me in de goede richting.

 

Knuffelhormoon op het verloskwartier en op de nicu.

Als er iets onverwachts gebeurt in het geboorteproces zoals vroeggeboorte of  het opsteken van een pathologie is huid op huid contact het eerste die overgeslagen wordt. Noodzakelijk is dit in bepaalde situaties maar toch zou er meer aandacht aan besteed moeten worden.

Als toenmalige NICU verpleegkundige heb ik de effecten er live van kunnen ondervinden. Zieke kinderen die betere waarden hebben op de borst bij papa. Kinderen die bij mama op de borst minder frequent in bradycardie (dalen van de hartslag) gaan en minder saturatie dalingen (zuurstofverzadiging in het bloed) doen. Hoe kort ook… Het is essentieel in ons leven. Het wordt dan ook wereldwijd voorgeschreven als therapie door neonatologen die de allerkleinsten onder hun vleugels nemen.

Een warme oproep aan alle mama’s en papa’s, grootmoeders, grootouders, meters en peters!

Een baby die in 2018 geboren wordt is nog steeds dezelfde baby als diegene die geboren werd 10.000 jaar geleden en die enkel borstvoeding kreeg en bij mama en papa samen mocht slapen. Een baby kent geen klok, geen voedingsschema, geen groeicurves, geen lege kamer en geen spenen. Een baby kent enkel warmte, instinct, liefde, huid en that’s it!

Vergeet babybadjes en tummy tubs, neem je babytje mee in de douche tegen je borst aan. Vergeet die kinderwagens maar investeer in een leuke ergonomische draagzak. Laat de afwas even staan en investeer 20 minuten PURE aandacht aan je kind.

Skin to skin er op los tijdens moeilijke momentjes, huiluurtjes, groeispurtjes, ongemakken en dat niet alleen van de baby maar ook als mama de babyblues moet doorkomen of gewoon als het je te veel wordt.

Laat die oxytocine door je aderen stromen en je zal zien…

Tip!

Het is het ideale recept om een winterdip te voorkomen.

 

Bronnen

Uvnäs Moberg, K (2003). De oxytocine factor. Amsterdam: Thoeris

Mongan, F (1992). Hypnobirthing, The Mongan Method. FL, Deerfield: Health communications, Inc.

 

Setting goals

10 jaar geleden.

Mijn neus tussen de boeken.

De eerste keer ik een bevalling zag voelde ik het kriebelen. Het meest spectaculaire life-event die een mens kan meemaken en ik mocht dit front row bestuderen.

50 bevallingen,

100 vaginale onderzoeken,

50 maal de eerste zorg van de pasgeboren baby,

100 observaties van de verse moeder, ongeveer he. 🙂

Ik deed het met overgave.

En toch…

Een hoofdvroedvrouw zei me dat zo lang ik mijn afstand maar moeilijk kon bewaren en mee ging in hun verhaal, ik geen goede vroedvrouw kon worden. Dit was voor mij maar moeilijk te aanvaarden en tja wat doe je aan een te groot inlevingsvermogen?

Ik ben niet dezelfde vroedvrouw die ik toen was.

10 jaar lang zag, hoorde en voelde ik vreugde, pijn, angst, humor, het diepste geluk en dat intense inlevingsvermogen. Ik werd op bepaalde gebieden wat harder maar dan vooral voor mijzelf, ik leerde mijn grenzen beter bewaken maar mijn inlevingsvermogen is nog steeds on point!

Ik leerde zaken die helaas maar in weinig boeken verschijnen. Het moederinstinct, de impact van skin-to-skin knuffelen en borstvoeding op de hormoonhuishouding en psycholigisch welzijn van zowel moeder als kind, wat achter de baby-huiluurtjes schuilt, aanvoelen van moeder, vader en baby. Dit is nu de kern van het hele zaakje. Voelen!!!

De kern van elke zwangere vrouw, moeder, vader en zorgverlener is iets wat je nooit geleerd krijgt. Integendeel, het wordt je afgeraden of afgeleerd en dit al verschillende generaties. Gelukkig is nu de generatie geboren die opnieuw mag voelen en die mag zijn wie ze zijn. Huilen ze, worden ze getroost, de woorden “sshhhhttt… Niet huilen, flink zijn” worden versmoord en daar ben ik maar al te blij mee. Ik leerde de know how niet alleen met mijn ogen en oren maar ook met mijn gevoel. Het was waar ik goed in was en het hoorde niet.

Ik zit hier nu met een glas cava en klink er maar al te graag op,

Dat intuïtie er mag zijn, dat deze gewaarwording mag overheersen!

Cheers to that!

Onder het motto “Setting Goals”: Over 5 jaar post ik een foto van mijzelf op mijn fb-wall. Ik die een pasgeboren baby overhandig aan een verse moeder… zonder klok, zonder angst en stress maar in een warme omgeving waarbij de trance onverstoord is en ons de kans geeft om pijn op te vangen en te bevallen op de manier moeder aarde het voor ons voorzien heeft.

Tot gauw!

 

Aan de moeder die steun zocht en een duw kreeg in de plaats… Aan de moeder die geacht werd een schouder aan te reiken maar de knie bood.

 

We zien het vaak gebeuren… In de populaire communities op Facebook maar ook op straat, bij de bakker of in speeltuinen voor kinderen. We staan zo snel klaar met een oordeel en niet alleen dat… Sinds de komst van multi-media hebben we de drang om onze mening openbaar te delen. Ik hoor je al zeggen… Er is daar toch niets verkeerd mee? Uiteraard mag iedereen voor zijn mening uitkomen alleen stel ik mij vragen met de manier waarop. Nu klink ik vast als Joey in de populaire serie ‘Friends’ van de jaren 90. Met een scheef getrokken gezicht zegt hij: It’s not what you said, it’s the way you said it… 🙂 Zijn we te gevoelig als vrouwen of zijn we heel kritisch als het op moederschap aankomt? Vooral wij moeders zijn erg streng voor elkaar mede omdat het onderwerp ‘kinderen en opvoeding’ erg gevoelig ligt. Maar op wat is die mening gebaseerd?

Ik ging op onderzoek en al snel zag ik in de communities verschillende discussie’s verschijnen zoals deze…

Heb je het even zwaar met het vinden van opvang in een periode van ziekte, word je al snel veroordeeld als luie mama want er zijn vrouwen die het 10 keer zo zwaar hebben. Reken je op de grootouders voor opvang en laten die het afweten, is het je eigen schuld want wie schakelt er nu oude mensen in om voor hun kinderen te zorgen? Heb je een abortus ondergaan of een zwangerschapsafbreking ben je het grootste onmens die er is.

Oordelen worden buitenshuis nog vaker geveld. Zelden komt het tot woorden maar de blikken zeggen dikwijls genoeg. Geef je borstvoeding in het openbaar vragen ze jezelf te bedekken. Drinken kinderen langer dan een jaar ben je al snel een geitewollensokkenmadam. Ben je gestopt met het geven van borstvoeding, geven mensen je het gevoel dat je niet hard genoeg geprobeerd hebt. Geef je flesvoeding, krijg je blikken alsof je je kind vergiftigt. Krijgt je peuter een woedeaanval is het precies of je de grootste klungel-moeder bent ooit gezien. Sta je te prutsen om je kinderwagen in elkaar te plooien in een plotse regenvlaag voor het overvol terras van je favoriete koffie-huis ben je pure entertainment en word je als snel bekogeld met blikken als ‘hoe chaotisch kan je zijn?’ Toegegeven ik ben soms wel wat chaotisch (bloos). Je had hun gezicht moeten zien toen ik mijn kinderwagen (zonder maxi-cosi en baby) dan maar in de regen op de stoep liet staan en met opgegeven hoofd vertrok. Echt gebeurd trouwens…

Die communities zijn een blessing voor vrouwen die wat onzeker zijn of wat advies kunnen gebruiken. Laat ons eerlijk zijn… We hebben allemaal wel eens nood aan het krijgen van steun en bevestiging vooral tijdens belangrijke life-events zoals zwangerschap, moederschap maar ook andere gebeurtenissen zoals een miskraam, ongewenste zwangerschap, fertiliteitsproblemen of ouder zijn van een sterrenkindje. Aangezien 90% van de posts op Facebook en Instagram het leven niet realistisch weergeven en het er uitziet alsof alles rozegeur en maneschijn is, krijgen we meer een meer het gevoel dat het elders beter gaat en dat ze daar wel alles onder controle hebben. Niet zo verrassend dat heel wat vrouwen bevestiging zoeken. Ik vind het dan ook fantastisch als ik een post zie die het realische beeld weergeeft betreffende zwangerschap of moederschap. Gieren doe ik van plezier als iets herkenbaar voor me is! Heel wat vrouwen die een duw in de rug kunnen gebruiken of die aan de rand van een klif staan wenden zich tot deze communities. Het is makkelijk, gratis en je krijgt snel antwoord. Waarom zouden we het niet doen?

Van escalatie gesproken…

De reacties op zo’n high-sensitive post zijn divers. Ik wil benadrukken dat de meeste antwoorden op zo’n post heel erg warm zijn. Hallelujaaaah! Community leden typen lieve woorden neer, anderen stellen de vrouw in kwestie meer vragen om de situatie te kunnen inschatten. Sommigen reageren resoluut en uiten hun mening ongeacht de situatie… Ik schrik soms van de reacties die geplaatst worden en zit er dan meestal gepijnigd bij omdat er blijkbaar weinig mensen inschatten wat de gevolgen van dergelijke reacties kunnen zijn. We reageren alvast veel heftiger als we niet oog in oog staan met de ander. Zoveel is zeker… Het is dan ook maar de vraag of we hier van hypocrisie spreken. Gelukkig zijn de beheerders van de communities op Facebook er om de gemoederen te bedaren en dergelijke posts te verwijderen. Zelden worden leden uit de groep verwijderd… Hoe onrustig ik ook word van de hevige reacties die in de communities verschijnen, hoe ontroerd ik ben over hoe moeders het voor elkaar opnemen. Wij, vrouwen kunnen samen erg sterk staan!

Een oordeel velgen is gemakkelijk, je eigen oordeel betwisten niet zo

Ik weet nog goed toen ik met mijn dochter die 16 maanden oud was rond 17u30 de winkel binnen stapte. Rond dat uur verwacht ik de man met de hamer. Na een paar rake klappen gedurende de dag waarbij ik de vermoeidheid tracht weg te koffielutten is het nu de beurt aan mijn peuter. Ze heeft er dan ook geen probleem mee haar ongenoegen te laten duiden. Jajaaaa Luidkeels! Ik pak haar op om haar te kalmeren en tracht haar wat af te leiden en daar komen de eerste misnoegde blikken. Ik loop rustig verder en voel de behoefte mijn dochter te troosten, niet op de spontane manier waarop ik dat normaal doe maar beredeneerd omdat ik weet dat mijn mede-shoppers in de winkel mij aanstaren. Ik tracht wat mensen in de smalle gang te passeren en vertraag een beetje. Een dame die plots dicht bij me staat vertelt me dat ze misschien wel honger heeft. ‘Ooooh! Mama toch! Je moet je kindje eten geven he! klinkt het. Ik weet niet wat ik hoor. Onmiddellijk voelde ik mij aangevallen. Ben ik nu een slechte moeder? Moet ik haar overtuigen dat dit niet het geval is? Moet ik haar mijn verhaal doen om haar van mening te doen herzien? Ze weet helemaal niet dat ik 5 maal per dag bezig ben met het kind iets te laten eten. Het lelijke beestje reflux en tal van voedingsallergieën maakten het leven van mij en dat van mijn baby letterlijk en figuurlijk zuur. Eten gaat hier nog steeds niet van een leien dakje. Ze raakte een gevoelige snaar. Ik laat het voor wat het is. Ik vertel de vrouw vriendelijk dat ze enkel wat vermoeid is en zonet nog wat gegeten heeft. Gerustgesteld loopt ze verder.

Ik besef dat dit 2 kanten heeft. Aan de ene kant denk ik ‘hou die doordringende energie maar voor jezelf’ want je weet niet wat er zich voordien afspeelde.

Aan de andere kant begrijp ik het wel. Die vrouw reageerde op wat haar gevoel haar zegt. Een mens hoort namelijk een gevoel van medeleven te krijgen bij een kind die huilt. Dit is de kracht van een kind die zich nog niet kan uitdrukken op een andere manier.

Judge Judie schuilt in ieder van ons

We leven schijnbaar in een wereld waar anderen bekend voor ons of wereldvreemd heel wat te zeggen hebben over ons bestaan en over hoe wij ons horen te voelen. Vreemd toch? We hebben het gevoel dat we onze medemensen moet overtuigen van onze goede intenties. In hoe ver zouden we rust vinden mochten we weten dat andere vrouwen er vanuit gaan dat je alleen maar het beste voor hebt met je kinderen? Hoe gemakkelijk is het niet als je dezelfde mening kan delen? Alvast veel gemakkelijker dan uitkomen voor je eigen overtuigingen zoals de bekende onderwerpen zoals co-sleeping, voeding, slaaptraining of het opvoeden van je “verwende” kinderen. De meeste moeders zwijgen wijselijk en zeggen iets om mede-mama’s het zwijgen op te leggen. Er is geen zin meer om dergelijke zaken uit te leggen. Één zin is al voldoende om de blik te krijgen à la ‘Je bent er me zo eentje!’ Leuk is anders natuurlijk.

Met enkele rake reacties kan er een gewonde vallen om dan maar te zwijgen over zwangere vrouwen of moeders waarbij een depressie op de loer ligt. De drempel om een vraag te stellen in een community is erg laag. Zwangere vrouwen en moeders zoeken naar oplossingen onder lotgenoten. We kunnen dus stellen dat een community als ‘eerste hulp’ fungeert. We mogen niet vergeten dat er heel wat vrouwen de weg naar professionele hulp nog niet gevonden hebben omdat de drempel dikwijls te hoog is. Het doet me pijn te zien dat we zo streng zijn voor elkaar. We weten allemaal dat zwangerschap of moeder zijn uitdagingen kent. Het is intens voor iedereen. Een beetje inlevingsvermogen en mildheid zou niet misstaan.

Niets is zwart-wit of clear-cut

Iedereen oordeelt en vormt een mening, dat is eigen aan de mens. Het zit in ons instinct. De truc is telkens je jezelf er op betrapt dit om te buigen en jezelf in vraag te stellen. Wat zou jij doen in zijn of haar plaats? Ken je alle feiten? Kan je echt weten hoe het voelt? Kan het zijn dat mensen het goed bedoelen en op een andere manier op zaken aankijken? Elk mens wordt namelijk gevormd door zijn unieke manier van ‘zijn’, medemensen, jeugd en life-events. Op die manier vormt elke z’n eigen waarden en normen. Ik ben in ieder geval van overtuigd dat we allen van elkaar kunnen leren.

Jullie weten wel hoe moeders en kinderen van alle leeftijden nauw aan mijn hart liggen. Het hele proces er rond maakt ons wie we zijn. Ik ben er dan ook van overtuigd dat mama’s samen brengen noodzakelijk is. Vandaar dat ik jullie heel graag laat kennis maken met een Café Bebee op een heel ander niveau. Dit kind vrouw- en kindvriendelijk event gaat door op 3 februari 2018 in de knusse hoek aan de aan de haard in Lakeside Paradise te Knokke-Heist. Er is een speeltuin voorzien voor de kinderen die vergezeld worden door de papa’s of er kan een wandeling gemaakt worden rond het duinenwater. Uiteraard zijn de papa’s ook welkom in de bar. In deze groep is er ruimte om te zijn wie je bent en om je gevoelens te uiten maar dit op een verstandige manier. Ik daag jullie uit om de rechter in jezelf om te buigen en om elkaar een hart onder de riem te steken. We inspireren elkaar, geven elkaar advies en energie ongeacht de situatie. Laten we verschillen omtrent opvoeding, religie en keuzes varen. Hier is enkel één religie van toepassing en dat is die van de LIEFDE!

Ps: Ik wil mijn (toekomstige) moeders natuurlijk graag in de watten leggen, daarom zorg ik voor een exclusieve goodie bag vol verrassingen. Ik kan nog niet veel zeggen maar wil voornamelijk de Belgische ondernemers steunen die in Knokke-Heist gevestigd zijn. Ik kan al influisteren dat Filou&Friends, julesetjuliette, Mila and me, Quattro en mammado ons goed zullen soigneren. 😉

 

Voor meer info check Facebook: @vroedvrouwoliviajones

See you!

 

 

Verstuurd vanaf mijn iPad

Aan alle papa’s!!!

baby-22194_1920

Bedankt papa!

Je wist dat ik op weg was. Ik groeide in mama’s buik. Je wist niet aan wat je je moest verwachten. Je gaf je plaats op voor mij… Alle aandacht eiste ik op. Bedankt papa!

Je steunde mama en gaf haar een knuffel als ze het wat moeilijk had ook al snapte je niet helemaal waarom…

Je nam mij mee voor een tochtje in de kinderwagen zodat mama even tot rust kon komen… bedankt!

Als ik mijn slaapje niet kon vinden nam je me mee voor een autoritje zodat ik rustig in slaap kon vallen…

Als ik ’s nachts wakker kwam, dan kwam je me ook eens sussen zodat mama toch wat kon slapen,

Bedankt om niet te oordelen als het eten niet op tijd op tafel stond en de was niet gedaan was, ook al was mama de hele dag thuis om voor mij te zorgen, ik vraag nogal veel van haar…

Bedankt om verdraagzaam te zijn als mama plots kwaad werd. Ze is wat moe…

Bedankt om mama te laten moederen op haar tempo en haar het gevoel te geven dat ze de beste moeder ooit is ook al is het soms zoeken en ploeteren…

Papa, door dit alles geef je mij de kans te zijn wie ik ben. Je geeft me de kans te laten zien wat ik voel en me te laten zijn bij wie ik het liefst vertoef. Dat is het mooiste kado die je ons kan geven papa!

We beseffen het niet altijd en staan er veel te weinig bij stil welke impact een vader op zijn gezin heeft.

Aan alle papa’s, plus-papa’s, bijna-papa’s en niet te vergeten… alle papa’s van die glimmende sterrenkindjes aan de hemel.

Fijne vaderdag!!!

♥️

 

I’m a woman with a mission

Een tijdje geleden schrok ik als ik las dat zestig tot zeventig procent van de prille moeders en vaders zich ongelukkig voelt. Daarbij stond geschreven dat tien tot twintig procent van de moeders last heeft van depressieve klachten en angsten. In oktober werd een campagne gelanceerd om postnatale depressie in de kijker te zetten. Er heerst nog steeds een groot taboe omtrent dit onderwerp en toch komen er zoveel mensen mee in aanraking. Er zijn tal van problemen die kunnen voorkomen in het postpartum die niet onder de noemer “depressie” vallen maar beter bekend zijn als baby blues, angststoornissen of een rouwproces.
Ooit al gehoord van een aanpassingsproces? Niemand kan je voorbereiden op zo’n life-event omdat het net zo ingrijpend is en je leven plots een andere wending neemt. De maatschappij verwacht van ons dat we alles onder controle hebben. Tijd is hierbij de grootste uitdaging en tegelijk de grootste oorzaak van stress. Meer en meer hebben we er nood aan om zaken te plannen. We krijgen een vervelend gevoel als iets niet volgens plan verloopt of als we in tijdnood dreigen te komen. Als er één ding onvoorspelbaar is of die plannen in de war brengt dan is het wel een zwangerschap of een baby.
Geen enkele zwangerschap of kind is dezelfde. Er hoeft dan ook niet veel te gebeuren of het beeld die we voor ogen hadden wordt gruwelijk verpulverd voor onze ogen. Vaak voelen we ons somber, eenzaam, gevoelloos, angstig en in de war. Waar blijft die roze wolk waar iedereen het over heeft? Je hebt een prachtige baby in je armen en dat verrijkt je maar terwijl verliezen we ook zaken zoals vrijheid, het gevoel alles onder controle te hebben, tijd voor je partner en tijd voor jezelf. Ook je lichaam verandert want zeg nu eerlijk, is jouw lichaam nog dezelfde nadat je een kind droeg?
Laten we de koe bij de horens vatten en zeggen waar het op staat. Geen enkele vrouw doorloopt de zwangerschap of het moederschap zonder onzekerheden, angsten en zonder zich somber te voelen. Het hoort er gewoon bij. Hetgeen we verwachten strookt niet altijd met de realiteit. We creëren een ideaalbeeld die vaak geïnspireerd werd door de leuke bezoekjes op materniteit of door de media. We zien in de reclame een moeder in de zetel die geniet met haar kind in haar armen in een kraaknet en groot huis. Geen wasmand te bespeuren en geen rommel te zien. Het avondmaal staat waarschijnlijk ook al klaar in de koelkast. Dit is geen realiteit en geen waarheid.
Moeder ben je met vallen en opstaan en laat niemand je het anders vertellen. Steun en openheid kan een wereld van verschil maken. Daarom een oproep aan alle lieve moedertjes. Heb je het moeilijk of valt het niet altijd mee. Praat er over met je vrienden en familie aan schoolpoort, in de wachtkamer of op café. Praat er over met je vroedvrouw of gynaecoloog. Je zal zien. Er gaat een wereld voor je open. Een wereld van eerlijkheid, oprechtheid en samenhorigheid.
Meer dan ooit voel ik mij geroepen om prille moeders en hun gezin te ondersteunen bij hun thuiskomst en tijdens het postpartum. Als vroedvrouw ben ik gedreven om vrouwen bij te staan in deze zalige, ingrijpende en intense periode.