Aan de moeder die steun zocht en een duw kreeg in de plaats… Aan de moeder die geacht werd een schouder aan te reiken maar de knie bood.

 

We zien het vaak gebeuren… In de populaire communities op Facebook maar ook op straat, bij de bakker of in speeltuinen voor kinderen. We staan zo snel klaar met een oordeel en niet alleen dat… Sinds de komst van multi-media hebben we de drang om onze mening openbaar te delen. Ik hoor je al zeggen… Er is daar toch niets verkeerd mee? Uiteraard mag iedereen voor zijn mening uitkomen alleen stel ik mij vragen met de manier waarop. Nu klink ik vast als Joey in de populaire serie ‘Friends’ van de jaren 90. Met een scheef getrokken gezicht zegt hij: It’s not what you said, it’s the way you said it… 🙂 Zijn we te gevoelig als vrouwen of zijn we heel kritisch als het op moederschap aankomt? Vooral wij moeders zijn erg streng voor elkaar mede omdat het onderwerp ‘kinderen en opvoeding’ erg gevoelig ligt. Maar op wat is die mening gebaseerd?

Ik ging op onderzoek en al snel zag ik in de communities verschillende discussie’s verschijnen zoals deze…

Heb je het even zwaar met het vinden van opvang in een periode van ziekte, word je al snel veroordeeld als luie mama want er zijn vrouwen die het 10 keer zo zwaar hebben. Reken je op de grootouders voor opvang en laten die het afweten, is het je eigen schuld want wie schakelt er nu oude mensen in om voor hun kinderen te zorgen? Heb je een abortus ondergaan of een zwangerschapsafbreking ben je het grootste onmens die er is.

Oordelen worden buitenshuis nog vaker geveld. Zelden komt het tot woorden maar de blikken zeggen dikwijls genoeg. Geef je borstvoeding in het openbaar vragen ze jezelf te bedekken. Drinken kinderen langer dan een jaar ben je al snel een geitewollensokkenmadam. Ben je gestopt met het geven van borstvoeding, geven mensen je het gevoel dat je niet hard genoeg geprobeerd hebt. Geef je flesvoeding, krijg je blikken alsof je je kind vergiftigt. Krijgt je peuter een woedeaanval is het precies of je de grootste klungel-moeder bent ooit gezien. Sta je te prutsen om je kinderwagen in elkaar te plooien in een plotse regenvlaag voor het overvol terras van je favoriete koffie-huis ben je pure entertainment en word je als snel bekogeld met blikken als ‘hoe chaotisch kan je zijn?’ Toegegeven ik ben soms wel wat chaotisch (bloos). Je had hun gezicht moeten zien toen ik mijn kinderwagen (zonder maxi-cosi en baby) dan maar in de regen op de stoep liet staan en met opgegeven hoofd vertrok. Echt gebeurd trouwens…

Die communities zijn een blessing voor vrouwen die wat onzeker zijn of wat advies kunnen gebruiken. Laat ons eerlijk zijn… We hebben allemaal wel eens nood aan het krijgen van steun en bevestiging vooral tijdens belangrijke life-events zoals zwangerschap, moederschap maar ook andere gebeurtenissen zoals een miskraam, ongewenste zwangerschap, fertiliteitsproblemen of ouder zijn van een sterrenkindje. Aangezien 90% van de posts op Facebook en Instagram het leven niet realistisch weergeven en het er uitziet alsof alles rozegeur en maneschijn is, krijgen we meer een meer het gevoel dat het elders beter gaat en dat ze daar wel alles onder controle hebben. Niet zo verrassend dat heel wat vrouwen bevestiging zoeken. Ik vind het dan ook fantastisch als ik een post zie die het realische beeld weergeeft betreffende zwangerschap of moederschap. Gieren doe ik van plezier als iets herkenbaar voor me is! Heel wat vrouwen die een duw in de rug kunnen gebruiken of die aan de rand van een klif staan wenden zich tot deze communities. Het is makkelijk, gratis en je krijgt snel antwoord. Waarom zouden we het niet doen?

Van escalatie gesproken…

De reacties op zo’n high-sensitive post zijn divers. Ik wil benadrukken dat de meeste antwoorden op zo’n post heel erg warm zijn. Hallelujaaaah! Community leden typen lieve woorden neer, anderen stellen de vrouw in kwestie meer vragen om de situatie te kunnen inschatten. Sommigen reageren resoluut en uiten hun mening ongeacht de situatie… Ik schrik soms van de reacties die geplaatst worden en zit er dan meestal gepijnigd bij omdat er blijkbaar weinig mensen inschatten wat de gevolgen van dergelijke reacties kunnen zijn. We reageren alvast veel heftiger als we niet oog in oog staan met de ander. Zoveel is zeker… Het is dan ook maar de vraag of we hier van hypocrisie spreken. Gelukkig zijn de beheerders van de communities op Facebook er om de gemoederen te bedaren en dergelijke posts te verwijderen. Zelden worden leden uit de groep verwijderd… Hoe onrustig ik ook word van de hevige reacties die in de communities verschijnen, hoe ontroerd ik ben over hoe moeders het voor elkaar opnemen. Wij, vrouwen kunnen samen erg sterk staan!

Een oordeel velgen is gemakkelijk, je eigen oordeel betwisten niet zo

Ik weet nog goed toen ik met mijn dochter die 16 maanden oud was rond 17u30 de winkel binnen stapte. Rond dat uur verwacht ik de man met de hamer. Na een paar rake klappen gedurende de dag waarbij ik de vermoeidheid tracht weg te koffielutten is het nu de beurt aan mijn peuter. Ze heeft er dan ook geen probleem mee haar ongenoegen te laten duiden. Jajaaaa Luidkeels! Ik pak haar op om haar te kalmeren en tracht haar wat af te leiden en daar komen de eerste misnoegde blikken. Ik loop rustig verder en voel de behoefte mijn dochter te troosten, niet op de spontane manier waarop ik dat normaal doe maar beredeneerd omdat ik weet dat mijn mede-shoppers in de winkel mij aanstaren. Ik tracht wat mensen in de smalle gang te passeren en vertraag een beetje. Een dame die plots dicht bij me staat vertelt me dat ze misschien wel honger heeft. ‘Ooooh! Mama toch! Je moet je kindje eten geven he! klinkt het. Ik weet niet wat ik hoor. Onmiddellijk voelde ik mij aangevallen. Ben ik nu een slechte moeder? Moet ik haar overtuigen dat dit niet het geval is? Moet ik haar mijn verhaal doen om haar van mening te doen herzien? Ze weet helemaal niet dat ik 5 maal per dag bezig ben met het kind iets te laten eten. Het lelijke beestje reflux en tal van voedingsallergieën maakten het leven van mij en dat van mijn baby letterlijk en figuurlijk zuur. Eten gaat hier nog steeds niet van een leien dakje. Ze raakte een gevoelige snaar. Ik laat het voor wat het is. Ik vertel de vrouw vriendelijk dat ze enkel wat vermoeid is en zonet nog wat gegeten heeft. Gerustgesteld loopt ze verder.

Ik besef dat dit 2 kanten heeft. Aan de ene kant denk ik ‘hou die doordringende energie maar voor jezelf’ want je weet niet wat er zich voordien afspeelde.

Aan de andere kant begrijp ik het wel. Die vrouw reageerde op wat haar gevoel haar zegt. Een mens hoort namelijk een gevoel van medeleven te krijgen bij een kind die huilt. Dit is de kracht van een kind die zich nog niet kan uitdrukken op een andere manier.

Judge Judie schuilt in ieder van ons

We leven schijnbaar in een wereld waar anderen bekend voor ons of wereldvreemd heel wat te zeggen hebben over ons bestaan en over hoe wij ons horen te voelen. Vreemd toch? We hebben het gevoel dat we onze medemensen moet overtuigen van onze goede intenties. In hoe ver zouden we rust vinden mochten we weten dat andere vrouwen er vanuit gaan dat je alleen maar het beste voor hebt met je kinderen? Hoe gemakkelijk is het niet als je dezelfde mening kan delen? Alvast veel gemakkelijker dan uitkomen voor je eigen overtuigingen zoals de bekende onderwerpen zoals co-sleeping, voeding, slaaptraining of het opvoeden van je “verwende” kinderen. De meeste moeders zwijgen wijselijk en zeggen iets om mede-mama’s het zwijgen op te leggen. Er is geen zin meer om dergelijke zaken uit te leggen. Één zin is al voldoende om de blik te krijgen à la ‘Je bent er me zo eentje!’ Leuk is anders natuurlijk.

Met enkele rake reacties kan er een gewonde vallen om dan maar te zwijgen over zwangere vrouwen of moeders waarbij een depressie op de loer ligt. De drempel om een vraag te stellen in een community is erg laag. Zwangere vrouwen en moeders zoeken naar oplossingen onder lotgenoten. We kunnen dus stellen dat een community als ‘eerste hulp’ fungeert. We mogen niet vergeten dat er heel wat vrouwen de weg naar professionele hulp nog niet gevonden hebben omdat de drempel dikwijls te hoog is. Het doet me pijn te zien dat we zo streng zijn voor elkaar. We weten allemaal dat zwangerschap of moeder zijn uitdagingen kent. Het is intens voor iedereen. Een beetje inlevingsvermogen en mildheid zou niet misstaan.

Niets is zwart-wit of clear-cut

Iedereen oordeelt en vormt een mening, dat is eigen aan de mens. Het zit in ons instinct. De truc is telkens je jezelf er op betrapt dit om te buigen en jezelf in vraag te stellen. Wat zou jij doen in zijn of haar plaats? Ken je alle feiten? Kan je echt weten hoe het voelt? Kan het zijn dat mensen het goed bedoelen en op een andere manier op zaken aankijken? Elk mens wordt namelijk gevormd door zijn unieke manier van ‘zijn’, medemensen, jeugd en life-events. Op die manier vormt elke z’n eigen waarden en normen. Ik ben in ieder geval van overtuigd dat we allen van elkaar kunnen leren.

Jullie weten wel hoe moeders en kinderen van alle leeftijden nauw aan mijn hart liggen. Het hele proces er rond maakt ons wie we zijn. Ik ben er dan ook van overtuigd dat mama’s samen brengen noodzakelijk is. Vandaar dat ik jullie heel graag laat kennis maken met een Café Bebee op een heel ander niveau. Dit kind vrouw- en kindvriendelijk event gaat door op 3 februari 2018 in de knusse hoek aan de aan de haard in Lakeside Paradise te Knokke-Heist. Er is een speeltuin voorzien voor de kinderen die vergezeld worden door de papa’s of er kan een wandeling gemaakt worden rond het duinenwater. Uiteraard zijn de papa’s ook welkom in de bar. In deze groep is er ruimte om te zijn wie je bent en om je gevoelens te uiten maar dit op een verstandige manier. Ik daag jullie uit om de rechter in jezelf om te buigen en om elkaar een hart onder de riem te steken. We inspireren elkaar, geven elkaar advies en energie ongeacht de situatie. Laten we verschillen omtrent opvoeding, religie en keuzes varen. Hier is enkel één religie van toepassing en dat is die van de LIEFDE!

Ps: Ik wil mijn (toekomstige) moeders natuurlijk graag in de watten leggen, daarom zorg ik voor een exclusieve goodie bag vol verrassingen. Ik kan nog niet veel zeggen maar wil voornamelijk de Belgische ondernemers steunen die in Knokke-Heist gevestigd zijn. Ik kan al influisteren dat Filou&Friends, julesetjuliette, Mila and me, Quattro en mammado ons goed zullen soigneren. 😉

 

Voor meer info check Facebook: @vroedvrouwoliviajones

See you!

 

 

Verstuurd vanaf mijn iPad

Organisch moederen vs modern brain.

1. Het conflict

Elke moeder breekt haar hoofd wel eens over de tegenstrijdigheden van het moederschap. We blijven soms met zoveel vragen zitten. Bij mij was dat toch zo. Ik begreep niet dat een normale zwangerschap en het daarop volgend moederschap, wat in normale omstandigheden vrij natuurlijke processen zijn, als tegenstrijdig ervaren konden worden.

Één van de meest voorkomende zaken die wij als probleem ervaren is het doorslapen van de baby, peuter of kleuter. Ook ik vroeg me af waarom mijn baby niet doorsliep. Ik ben vroedvrouw en dus werk ik in shiften. Ik stond minimum 8 keer op per nacht. Toen mijn dochter 1 jaar oud werd kon ik haar wiegen in mijn wallen. Niet doorslapen was in mijn omgeving blijkbaar abnormaal dus zocht ik naar een oplossing. Je krijgt advies van familie en vrienden, met je slaaphoofd zoek je het hele internet af of je leest een tientallen baby-handleidingen op zoek naar een oplossing of in mijn geval de reden van dit gedrag.

Na de zoveelste schreibeurt van dochterlief tijdens die kostbare uurtjes slaap was ik nogal gefrustreerd. Ik begreep er niets van. Is ze verwend? Tracht ze mij te manipuleren? Dat is namelijk wat er geschreven staat over een baby die niet doorslaapt. Ik wou het gewoon begrijpen! Supernanny popt op in mijn hoofd: 10 minuten laten huilen kan echt geen kwaad! Ik denk dat ik het toch maar eens uitprobeer. Ik neem mijn baby vast en sus haar. Ik geef haar een speentje en haar knuffeltje. Ik leg haar al neuriënd in haar bedje en ik sluip de kamer uit. Lap! Daar heb je het al. Het schreien begint opnieuw… ik wacht even af. Ik sta verstelt van hoe dit mij doet voelen. Wat een wrang gevoel! Een verschrikkelijke weerstand is wat ik voel. Dit kan niet goed zijn zegt een stemmetje in mijn hoofd. Dan popt Dr. Ferber op. ‘Wees gerust’ ‘dit kan geen kwaad’ ‘ ze moet het leren!’ Mijn dochter denkt er duidelijk anders over. Misschien nog even op m’n tanden bijten. De weerstand wordt groter. Supernanny roept in mijn oren: nog even geduld! Je mag haar nu niet laten winnen anders is dit voor niets geweest! De weerstand blijft, hoe langer hoe meer. Hoe doen andere moeders dit, vraag ik mij af. Ik doe het fout! Hoe hard kan je zijn? Ik houd het niet meer. Ik kan het niet. Ik loop de kamer binnen en neem haar vast. Heel dicht. Dit gevoel klopt en mijn hart barst van medelijden. We worden beiden rustig.

Als ik het er over heb met mijn collega’s word ik al snel aanzien als “een softie” of “de gevoelige moeder”. Ik noem mijzelf een moeder op haar plaats die zorgt voor een veilige hechting met haar kinderen.

Helaas blijft het wrang gevoel niet bij het negeren van het gehuil van mijn dochter. Correctie, het gehuil van elk kind. Ik voel het ook bij het afzetten van mijn kind bij de crèche, de eerste werkdag, de eerste fles, de eerste avond uit, etc…

Als dit een normale manier van leven is, waarom voel ik mij telkens schuldig, waarom voelt dit niet goed? Waarom heb ik enkel het gevoel volledig te zijn en mij op mijn gemak te voelen als mijn baby bij mij is? Ik ben al heel lang op zoek naar antwoorden en sinds kort heb ik mijn antwoorden gevonden!

2. Back to basics

De mens is een zoogdier. We worden blind geboren en zijn volledig afhankelijk van onze moeder. Wij zoogdieren hebben nood aan warmte, voeding maar ook geborgenheid. De onrijpe baby heeft voor zijn ontwikkeling een bron van zorg nodig waar de natuur voor gezorgd heeft: namelijk de menselijke moeder.

Moeder en zuigeling ontwikkelen zich niet apart van elkaar maar samen. Volgens psycholoog Donald Winnicott komt een baby op de wereld met 1 kracht. De kracht om emoties van tederheid en zorg uit te lokken. Baby’s zijn klein, lief, kwetsbaar, onschuldig en uitnodigend. De behoefte aan zorg en bescherming is duidelijk. Hij heeft slechts 1 manier om te communiceren. Zijn stem. Het is simpel. Een behoevende baby huilt. Het is een signaal van nood waarop emotioneel normale personen op reageren en de baby troosten. Volgens Supernanny en andere auteurs van kinderhandleidingen kan herhaaldelijk 4 tot 10 minuten huilen geen kwaad. Het tegendeel is gebleken uit een stresstest die ze bij baby’s afnamen. Het cortisolgehalte (stresshormoon) bij een baby die al schreiend alleen gelaten wordt zonder reactie van zijn verzorger stijgt zo hoog dat hersenschade kan veroorzaakt worden. Volgens Sue Gerhardt (psychoanalytisch psychotherapeute) is er een duidelijke boodschap die een baby krijgt waarbij deze slaaptraining wordt toegepast. “Jouw noden en gevoelens zullen genegeerd worden ongeacht hoe miserabel je je voelt.

3. Moeder-baby taal (de vergeten taal)

De baby zal na de eerste levensweken lieve geluidjes maken, zijn moeder herkennen, aanraken en knuffelen. Dit betekent dat de baby een vriendelijk en sociaal wezen is en dat ze alle menselijke emoties heeft. Een moeder-kind relatie is waarschijnlijk de meest sociale van alle menselijke relaties door de fysieke intimiteit, minimale scheiding en wederzijdse afhankelijkheid. Dit is merkwaardig aangezien dit het eerste jaar non-verbaal verloopt. De moeder hoort in contact te blijven met de ‘vergeten taal’. De enige manier om onze zorgelijke gevoelens aan elkaar duidelijk te maken.

4. Vertrouwen en hechting

Zoals elk zoogdier vertrouwt een baby op z’n moeder die volgens haar instinct elk signaal van de baby opvangt. In het begin van de mensheid werd dit proces vooral geleid door hormonen, instincten en reflexen.
Door de modernisering in onze maatschappij hebben we als moeder meer keuzes. Hoe het proces wordt voortgezet wordt beïnvloed door onze cultuur. Stilaan werd de zorg voor baby’s een bewust proces in plaats van een automatisme. Denk maar aan borstvoeding en kunstvoeding. Het is niet meer vanzelfsprekend dat moeders borstvoeding geven. We hebben namelijk de keuze uit borst- en kunstvoeding. We kunnen kiezen tussen borsten en flessen. We vergeten dat kunstvoeding er gekomen is om de problematiek rond borstvoeding op te vangen. Slechts 2% van de vrouwen is niet in staat om borstvoeding te geven. We prijzen ons gelukkig dat het er is, maar het gaat wel heel ver als we zien dat borstvoeding als abnormaal gezien wordt. Mensen vinden het shockerend en geven nare opmerkingen als ze een baby aan de borst zien drinken. Ze worden soms de deur gewezen. Ik bespaar je de reacties die gegeven worden als er een peuter of kleuter aan de borst drinkt. Een borst in een leuke bh of een diep gedecolleteerde top kan best. Een borst die gebruikt wordt voor wat het dient en in relatie tot een baby is uit den boze. Dit is hoe ver we leven van onze natuur. Schrijnend toch?

5. Biologisch moederen vs modern brain

Onze moderne hersenen werden ontwikkeld en zo werd de zorg voor baby’s een bewuste activiteit. Er wordt niet langer gezorgd voor de baby op de manier die bij hem past. Baby’s moeten zich nu aanpassen aan onze westerse samenleving. Onze moderne hersenen denken dat biologisch moederen onbelangrijk is en een last is in het leven van een vrouw. Het zorgt er voor dat we denken met deze zorg baby’s te verwennen en dat we op die manier baby’s leren dat ze hun verzorgers kunnen manipuleren.

Als we terug kijken naar de jager-verzamelaarsperiode zien we een groep mensen die samen leefde, samen werk verrichtte en die zorgde voor elkaar. Kinderen werden in de natuur groot gebracht en door de hele familie opgevoed en verzorgd. Voor het grootste deel van het menselijke bestaan werd prioriteit gegeven aan het moederen en de behoefte van een baby in de menselijke groep. Studies van de jager-verzamelaar samenleving bevestigen dat moeder en baby op handen gedragen werden. Ze kregen van de groep ondersteuning en werden met veel respect behandeld.

Als mens hebben we de capaciteit om ons aan te passen en samen te werken. Dit is cruciaal voor ons succes. De mens was slecht bedeeld om te overleven. We hebben geen slagtanden, klauwen, geen schild en we bewegen traag. Uit onderzoek blijkt dat zelfs met onze superieure hersenen die dienen om te kunnen creëren en onze handigheid we niet zouden kunnen overleven tenzij we samenwerkten in groep.

De kracht van de mens zit in ons gevoel voor taal, empathie en inlevingsvermogen en dit om ons samenwerkend gedrag te optimaliseren. Op die manier konden we overleven. De kracht van de mens zit dus niet in onze onafhankelijkheid, competitie, egoïsme, onverschilligheid of welvaart.

6. Onze natuur, ons instinct, ons gevoel

Sinds de oudheid worden moeders in vele culturen aangemoedigd om tedere gevoelens voor hun baby’s te onderdrukken, om hen te ontmoedigen om hen op de biologische manier te verzorgen. Flesvoeding, babybedjes, babyparkjes, babykamers en kinderdagverblijven zijn hier het bewijs van.
Mensen hebben zich ontwikkeld in de natuurlijke wereld en passen zich aan aan de samenleving. Is onze genetische structuur veranderd? Helemaal niet. Is het dan zo raar dat we ons tegenstrijdig voelen met hetgeen we doen? Het is misschien nog het enige wat van ons instinct overblijft.

Als we een blik werpen op de mens als jager-verzamelaar zo’n 1 miljoen jaar geleden, leefden wij mensen op een ander ritme. Mannen en vrouwen gingen 2 uur jagen om daarna een dutje te doen. Zo werden de uren slaap die nodig hadden verspreid over 24u. Grote gezinnen leefden samen onder 1 dak. Na de bevalling werd voor het gezin gezorgd door andere familieleden. De verse moeder hoefde enkel voor de baby te zorgen. Kinderen werden door alle gezinsleden opgevoed en moeder was steeds in de buurt om de baby te voeden. Gezinsleden sliepen samen. Van doorslapen was geen sprake. Kinderen werden ’s nachts gevoed zo lang ze het nodig hadden. Er werd geleefd op het ritme van het kind. Kinderen groeiden op in een hechte kring zo werd het kind grootgebracht in een veilige en geborgen omgeving.

In Afrikaanse en Japanse culturen wordt nog steeds de verse moeder en haar gezin opgenomen in het ouderlijk huis voor de eerste levensmaanden van de baby.

7. Modern brain werkt destructief

Wij moeders in onze westerse cultuur willen graag alles zelf doen. We kunnen moeilijk hulp aanvaarden maar nog veel moeilijker kunnen we hulp vragen. Het geeft ons het gevoel ons huishouden niet onder controle te hebben. We voelen ons gefaald want dit is wat we horen te doen. Denken we!

Het loopt gemakkelijk uit de hand als we niet snel bijbenen na het krijgen van een verse spruit, enkele dagen uit werken te gaan of gewoon de kinderen thuis te hebben gehad. De klusjes komen vooral op de schouders van de vrouw des huizes terecht tenzij we het geluk hadden een ‘nieuwe man’ te strikken.

Dat we liefst een proper huis hebben waarbij de was gedaan is en de tafel afgeruimd is, is normaal. Maar wees even eerlijk, wie vindt het geen uitdaging het huishouden te combineren met een job ook al hebben we het over een part-time prestatie?
Ik ben even thuis geweest om full-time voor mijn kinderen te zorgen en ik heb geen 5 min op mijn kont gezeten. Ik lach me dan ook een breuk als ik lees hoe de mens van nature uit gemaakt is om elkaar te ondersteunen en de taken te verdelen. Het feit is dat de prevalentie van postnatale depressies zienderogen stijgt om dan maar te zwijgen over de zogenaamde burn-out. Wat zijn we eigenlijk aan het doen?

8. To the point

Het is heus niet de bedoeling dat we weer gaan leven zoals toen. Het zou ook niet meer kunnen maar door er bij stil te staan en het te begrijpen waarom wij ons zo voelen, waarom onze kinderen naar ons roepen in de nacht, hoop ik dat vrouwen wat minder streng voor zichzelf, elkaar en vooral voor hun kind kunnen zijn. Opnieuw leren luisteren naar de echte noden van je kind en wat je gevoel zegt…
Mummy knows best!

We horen het niet alleen te doen
We horen echte verhalen te krijgen
We hoeven enkel een luisterend oor en een paar helpende handen.
We horen elkaar te helpen en te ondersteunen.

Café Bebee brengt moeders samen in een gezellige sfeer. We lachen en gieren om echte verhalen, het echte realistische en non-perfect mama-leven.

Liefs Olivia

Bronnen

Mumford, L. (1960). The conduct of life. Oxford.Harvest Books
Gerhardt, S. (2010). The Selfish society. UK. Simon and Schuster
Winnicott, D., Merloyd, L. (1992). Babies and their mothers. UK. Ingram Publisher services.

 

Het was hier een tijdje stiller dan anders.

back-1822702_1920 (1)Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel ging doen. Jullie weten ondertussen al dat ik hou van het doorbreken van taboes. Ik voel dat het mijn plicht is hierover toch iets te schrijven. Al is het maar een fractie. Het is een deel van mijzelf. Ik wil het graag met jullie delen.

Klein voorwoordje om de situatie te schetsen:

Het is ondertussen even geleden dat ik een telefoontje kreeg van mijn dokter. Hij vertelde mij dat ik kanker had en spoedig op gesprek moest komen. Het was even slikken en overleven. Ik onderging een ingreep en herstelde vlot. Een nabehandeling was gelukkig niet nodig bleek achteraf. Ik hoop niemand tegen de borst te stoten door dit neer te typen. Iedere situatie is anders en elke beleving ook. Als hier dan ook maar 1 iemand zich in kan herkennen is mijn missie geslaagd. Hier gaan we dan…

Het was hier een tijdje stiller dan anders…

Plots was je daar… Je besloop me al een tijdje. Net zoals mijn lieve baby in mijn buik groeide, groeide jij ook. Ik verwachte je… Op een dag kwam je dichtbij. Je overspoelde me met angst. Je werd me zomaar voorgeschoteld. Hiermee moest ik het doen. Een behandeling werd me gepresenteerd. Braaf volgde ik die op voor mijn kinderen, voor mijn man en voor mezelf.
Rust kon ik vinden in de armen van mijn man toen je me naar de keel greep.
Je zei me onderga het nu maar gewoon, overleef het nu maar gewoon.
Je werd van mij verwijderd. Het contrast was groot. Overwonnen.

Het was hier een tijdje stiller dan anders…

Je was hier. Je markeerde mij zoals je op een landkaart zou doen. Je liet een stukje achter van jezelf. Precies of je dreigt elk moment opnieuw toe te slaan…
Ik veracht je voor de angst die je teweeg bracht bij mijn dochter. Als een spons absorbeerde ze de angst die van me afdroop weggestopt achter een glimlach.
Ik versmaad je voor hoe machteloos je mijn man deed voelen.
Ik minacht je voor de bezorgdheid die je mijn ouders toebracht.
Ik omarm je omdat je me liet zien wat essentie is.
Ik kus je omdat je me mijn ergste demon onder ogen liet komen.

Ik ben je dankbaar omdat je me leerde relativeren. Je leerde me genieten. Je liet me zien wat levenslust is.

Een quote die me steeds bij blijft…

Chin up, put your shoulders back, walk proud. Don’t lick your wounds. Celebrate them. The scars you bear are the signs of a great competitor.

Het is tijd om de stilte te doorbreken…

I’m a woman with a mission

Een tijdje geleden schrok ik als ik las dat zestig tot zeventig procent van de prille moeders en vaders zich ongelukkig voelt. Daarbij stond geschreven dat tien tot twintig procent van de moeders last heeft van depressieve klachten en angsten. In oktober werd een campagne gelanceerd om postnatale depressie in de kijker te zetten. Er heerst nog steeds een groot taboe omtrent dit onderwerp en toch komen er zoveel mensen mee in aanraking. Er zijn tal van problemen die kunnen voorkomen in het postpartum die niet onder de noemer “depressie” vallen maar beter bekend zijn als baby blues, angststoornissen of een rouwproces.
Ooit al gehoord van een aanpassingsproces? Niemand kan je voorbereiden op zo’n life-event omdat het net zo ingrijpend is en je leven plots een andere wending neemt. De maatschappij verwacht van ons dat we alles onder controle hebben. Tijd is hierbij de grootste uitdaging en tegelijk de grootste oorzaak van stress. Meer en meer hebben we er nood aan om zaken te plannen. We krijgen een vervelend gevoel als iets niet volgens plan verloopt of als we in tijdnood dreigen te komen. Als er één ding onvoorspelbaar is of die plannen in de war brengt dan is het wel een zwangerschap of een baby.
Geen enkele zwangerschap of kind is dezelfde. Er hoeft dan ook niet veel te gebeuren of het beeld die we voor ogen hadden wordt gruwelijk verpulverd voor onze ogen. Vaak voelen we ons somber, eenzaam, gevoelloos, angstig en in de war. Waar blijft die roze wolk waar iedereen het over heeft? Je hebt een prachtige baby in je armen en dat verrijkt je maar terwijl verliezen we ook zaken zoals vrijheid, het gevoel alles onder controle te hebben, tijd voor je partner en tijd voor jezelf. Ook je lichaam verandert want zeg nu eerlijk, is jouw lichaam nog dezelfde nadat je een kind droeg?
Laten we de koe bij de horens vatten en zeggen waar het op staat. Geen enkele vrouw doorloopt de zwangerschap of het moederschap zonder onzekerheden, angsten en zonder zich somber te voelen. Het hoort er gewoon bij. Hetgeen we verwachten strookt niet altijd met de realiteit. We creëren een ideaalbeeld die vaak geïnspireerd werd door de leuke bezoekjes op materniteit of door de media. We zien in de reclame een moeder in de zetel die geniet met haar kind in haar armen in een kraaknet en groot huis. Geen wasmand te bespeuren en geen rommel te zien. Het avondmaal staat waarschijnlijk ook al klaar in de koelkast. Dit is geen realiteit en geen waarheid.
Moeder ben je met vallen en opstaan en laat niemand je het anders vertellen. Steun en openheid kan een wereld van verschil maken. Daarom een oproep aan alle lieve moedertjes. Heb je het moeilijk of valt het niet altijd mee. Praat er over met je vrienden en familie aan schoolpoort, in de wachtkamer of op café. Praat er over met je vroedvrouw of gynaecoloog. Je zal zien. Er gaat een wereld voor je open. Een wereld van eerlijkheid, oprechtheid en samenhorigheid.
Meer dan ooit voel ik mij geroepen om prille moeders en hun gezin te ondersteunen bij hun thuiskomst en tijdens het postpartum. Als vroedvrouw ben ik gedreven om vrouwen bij te staan in deze zalige, ingrijpende en intense periode.