Wat doet een zelfstandige vroedvrouw nu eigenlijk? Wanneer kan ik bij een vroedvrouw terecht? 

Het zijn vragen die ik heel frequent te horen krijg. Wel, de antwoorden schrijf ik heel graag voor je neer.

Vanaf wanneer kan je bij een zelfstandige vroedvrouw terecht?

Al vanaf er een zwangerschapswens is kan je bij een vroedvrouw terecht. We bespreken jouw menstruatiecyclus en pikken jouw vruchtbaarste dagen eruit. Indien je vermoedt zwanger te zijn kan je bij de vroedvrouw terecht voor een bloedafname waarbij er nagekeken wordt of er sprake is van een zwangerschap. We screenen het bloed ook graag op toxoplasmose, en andere parameters als dat noodzakelijk is. Een vroedvrouw is ook gerechtigd zwangerschapsattesten uit te schrijven die nodig zijn om je mutualiteit en uiteraard ook jouw werkgever op de hoogte te brengen van jouw zwangerschap. Daarnaast is het thema voeding en zwangerschap een belangrijk gegeven om mee te starten. Ervaar je misselijkheid of is het niet duidelijk wat je wel mag eten en wat je beter vermijden kan om dat kleintje in je buik in goede gezondheid te houden? Voedingssupplementen en vitaminen komen hier ook aan bod.

 

Hoef ik een zelfstandige vroedvrouw als ik ook bij de gynaecoloog ga?

 

Een zwangerschap is één van de meest intense life-events. Uiteraard zijn medische en technische opvolgingen noodzakelijk. Het spreekt voor zich dat heel wat vrouwen tijdens een zwangerschap naast deze opvolgingen nood hebben aan heel wat meer. Gynaecologen en vroedvrouwen werken daarom nauw samen. Een vroedvrouw is medisch geschoold en fungeert als warm rustpunt om mama’s in spe te informeren, ze op de hoogte te brengen van verschillende opties die mogelijk zijn zoals bijvoorbeeld tijdens de bevalling. Vroedvrouwen helpen de voor- en nadelen afwegen en op die manier de juiste keuzes te maken op maat van de mama en papa in spe. We zijn er op getraind te waken over de gezondheid en het natuurlijk verloop van de hele zwangerschap.

Dit is onze filosofie: Natuur als het kan, techniek als het moet (ik heb dit even gepikt van de website van de vlaamse vereniging van de vroedvrouwen ;)). Soms gaan zaken niet zoals we het willen en als er dan sprake is van een miskraam, zwangerschapsafbreking, geboorte van een stil kindje of indien er fertiliteitsbehandelingen wenselijk zijn, staat een vroedvrouw graag voor je klaar.

Indien je graag een overzichtje ontvangt waarin staat welke controles gedurende je zwangerschap dienen te gebeuren en of je daarvoor bij de gynaecoloog of bij de vroedvrouw kan gaan, mag je mij altijd een mailtje sturen. Druk hier. 🙂

 

Hoe kan je je het best voorbereiden op de bevalling en het moederschap?

Vroedvrouwen delen maar al te graag hun kennis, daarom organiseren wij graag korte lesjes in een gezellige omgeving om moeders in wording inzichten te geven in wat een bevalling en moederschap inhoudt. Je kan borstvoedingslessen volgen. Kies je voor een thuisbevalling met een zelfstandige vroedvrouw aan je zijde of om puur natuur te bevallen in het ziekenhuis? Dan zijn de lessen hypno-birthing alvast een aanrader. Wil je meer weten over samen slapen en draagdoeken? Of misschien interesseert een E.H.B.O. les of zwangerschapsyoga je wel? Die bijeenkomsten worden vast bij jou in de buurt georganiseerd. Je kan een vroedvrouw in jouw buurt vinden op deze site: http://www.vbov.be
Om je wat klaar te stomen voor de bevalling, helpen wij als vroedvrouw graag een geboorteplan op te stellen. Wens je met epidurale anesthesie te bevallen of wil je graag de arbeid opvangen a.d.h.v. een bal, bad en ondersteuning door je partner? Samen maken we een plan op volgens jouw wensen. Zijn er zaken die je liever niet wil? Jouw voorkeuren worden opgenomen in het plan en zo gecommuniceerd aan de vroedvrouwen die werkzaam zijn in het ziekenhuis, en aan jouw gynaecoloog. Dit plan fungeert als een leidraad voor jezelf en je partner zodat je weet wat kan komen. Indien er toch medicatie moet toegediend worden, of als we de natuur een handje moeten helpen, ben je alvast op de hoogte van het verloop van de verschillende handelwijzen. Op die manier reduceren we stress en angst die een belemmering zijn voor een vlotte bevalling. Het hoeft natuurlijk niet altijd over medische zaken te gaan. We helpen jullie ook graag met do’s and dont’s bij het opmaken van een babylijstje.

Goed ouderschap kan niet zonder goede hulp. Kraamhulp? Vroedvrouw? Wie doet wat?

Er is soms wat verwarring omtrent wie wat doet in de kraamperiode. Ik leg het even voor je uit.
Omdat de overheid heel goed weet dat moeders in deze tijd en in een maatschappij zoals in die waarin wij leven, we maar moeilijk gebalanceerd door het leven kunnen gaan, zijn er heel wat hulpmiddelen ter beschikking gesteld.
Kraamhulp is een organisatie die werkkrachten uitstuurt om moeders in spe met bijvoorbeeld verplichte bedrust, en verse moeders een handje toe te steken. Die gouden handjes helpen je met het doen van boodschappen, strijken, eens stofzuigen, afhalen van de kindjes op school, het maken van eten, hulp bij de verzorging van de baby, etc…
Een zelfstandige vroedvrouw komt ook na de bevalling graag bij jou aan huis. Door de verkorte ligdagen in het ziekenhuis is er soms weinig tijd om aan te leren hoe een baby te baden, hoe de baby correct te voeden en om tips and tricks mee te geven. Tijdens het bezoek kijken we na of de borstvoeding vlot verloopt, de baby goed drinkt, het gewichtje van de verse baby stijgt, het naveltje goed heelt en of de baby comfortabel en in een goede gezondheid verkeert. Onrust door reflux, krampjes of gewoon het verwerken van de indrukken van de dag worden zo goed als mogelijk aangepakt. Na de bevalling is het ook nodig om je als mama even te laten checken om te zien of je vlot herstelt, niet flauw bent, jouw baarmoeder goed indaalt in het bekken en je eventuele knip, scheurtje of incisie goed heelt. Ongerustheden en ongemakken verhelpen we graag met onze trukendoos. Ook na de bevalling zijn er lesjes voorzien zoals moeder-baby yoga, babymassage. Heel wat vroedvrouwen organiseren ook bijeenkomsten voor moeders met kinderen waar alle vragen welkom zijn en waar samenhorigheid een grote troef is.

 

Wij, vroedvrouwen werken heel nauw samen als één team en hebben dezelfde visie. We scholen steeds bij om op de hoogte te zijn van de laatste nieuwe inzichten en doeltreffende procedures om de beste zorg te kunnen leveren.

Voor meer vragen kan je mij altijd mailen: info@oliviajones.be

 

 

 

Setting goals

10 jaar geleden.

Mijn neus tussen de boeken.

De eerste keer ik een bevalling zag voelde ik het kriebelen. Het meest spectaculaire life-event die een mens kan meemaken en ik mocht dit front row bestuderen.

50 bevallingen,

100 vaginale onderzoeken,

50 maal de eerste zorg van de pasgeboren baby,

100 observaties van de verse moeder, ongeveer he. 🙂

Ik deed het met overgave.

En toch…

Een hoofdvroedvrouw zei me dat zo lang ik mijn afstand maar moeilijk kon bewaren en mee ging in hun verhaal, ik geen goede vroedvrouw kon worden. Dit was voor mij maar moeilijk te aanvaarden en tja wat doe je aan een te groot inlevingsvermogen?

Ik ben niet dezelfde vroedvrouw die ik toen was.

10 jaar lang zag, hoorde en voelde ik vreugde, pijn, angst, humor, het diepste geluk en dat intense inlevingsvermogen. Ik werd op bepaalde gebieden wat harder maar dan vooral voor mijzelf, ik leerde mijn grenzen beter bewaken maar mijn inlevingsvermogen is nog steeds on point!

Ik leerde zaken die helaas maar in weinig boeken verschijnen. Het moederinstinct, de impact van skin-to-skin knuffelen en borstvoeding op de hormoonhuishouding en psycholigisch welzijn van zowel moeder als kind, wat achter de baby-huiluurtjes schuilt, aanvoelen van moeder, vader en baby. Dit is nu de kern van het hele zaakje. Voelen!!!

De kern van elke zwangere vrouw, moeder, vader en zorgverlener is iets wat je nooit geleerd krijgt. Integendeel, het wordt je afgeraden of afgeleerd en dit al verschillende generaties. Gelukkig is nu de generatie geboren die opnieuw mag voelen en die mag zijn wie ze zijn. Huilen ze, worden ze getroost, de woorden “sshhhhttt… Niet huilen, flink zijn” worden versmoord en daar ben ik maar al te blij mee. Ik leerde de know how niet alleen met mijn ogen en oren maar ook met mijn gevoel. Het was waar ik goed in was en het hoorde niet.

Ik zit hier nu met een glas cava en klink er maar al te graag op,

Dat intuïtie er mag zijn, dat deze gewaarwording mag overheersen!

Cheers to that!

Onder het motto “Setting Goals”: Over 5 jaar post ik een foto van mijzelf op mijn fb-wall. Ik die een pasgeboren baby overhandig aan een verse moeder… zonder klok, zonder angst en stress maar in een warme omgeving waarbij de trance onverstoord is en ons de kans geeft om pijn op te vangen en te bevallen op de manier moeder aarde het voor ons voorzien heeft.

Tot gauw!

 

Aan de moeder die steun zocht en een duw kreeg in de plaats… Aan de moeder die geacht werd een schouder aan te reiken maar de knie bood.

 

We zien het vaak gebeuren… In de populaire communities op Facebook maar ook op straat, bij de bakker of in speeltuinen voor kinderen. We staan zo snel klaar met een oordeel en niet alleen dat… Sinds de komst van multi-media hebben we de drang om onze mening openbaar te delen. Ik hoor je al zeggen… Er is daar toch niets verkeerd mee? Uiteraard mag iedereen voor zijn mening uitkomen alleen stel ik mij vragen met de manier waarop. Nu klink ik vast als Joey in de populaire serie ‘Friends’ van de jaren 90. Met een scheef getrokken gezicht zegt hij: It’s not what you said, it’s the way you said it… 🙂 Zijn we te gevoelig als vrouwen of zijn we heel kritisch als het op moederschap aankomt? Vooral wij moeders zijn erg streng voor elkaar mede omdat het onderwerp ‘kinderen en opvoeding’ erg gevoelig ligt. Maar op wat is die mening gebaseerd?

Ik ging op onderzoek en al snel zag ik in de communities verschillende discussie’s verschijnen zoals deze…

Heb je het even zwaar met het vinden van opvang in een periode van ziekte, word je al snel veroordeeld als luie mama want er zijn vrouwen die het 10 keer zo zwaar hebben. Reken je op de grootouders voor opvang en laten die het afweten, is het je eigen schuld want wie schakelt er nu oude mensen in om voor hun kinderen te zorgen? Heb je een abortus ondergaan of een zwangerschapsafbreking ben je het grootste onmens die er is.

Oordelen worden buitenshuis nog vaker geveld. Zelden komt het tot woorden maar de blikken zeggen dikwijls genoeg. Geef je borstvoeding in het openbaar vragen ze jezelf te bedekken. Drinken kinderen langer dan een jaar ben je al snel een geitewollensokkenmadam. Ben je gestopt met het geven van borstvoeding, geven mensen je het gevoel dat je niet hard genoeg geprobeerd hebt. Geef je flesvoeding, krijg je blikken alsof je je kind vergiftigt. Krijgt je peuter een woedeaanval is het precies of je de grootste klungel-moeder bent ooit gezien. Sta je te prutsen om je kinderwagen in elkaar te plooien in een plotse regenvlaag voor het overvol terras van je favoriete koffie-huis ben je pure entertainment en word je als snel bekogeld met blikken als ‘hoe chaotisch kan je zijn?’ Toegegeven ik ben soms wel wat chaotisch (bloos). Je had hun gezicht moeten zien toen ik mijn kinderwagen (zonder maxi-cosi en baby) dan maar in de regen op de stoep liet staan en met opgegeven hoofd vertrok. Echt gebeurd trouwens…

Die communities zijn een blessing voor vrouwen die wat onzeker zijn of wat advies kunnen gebruiken. Laat ons eerlijk zijn… We hebben allemaal wel eens nood aan het krijgen van steun en bevestiging vooral tijdens belangrijke life-events zoals zwangerschap, moederschap maar ook andere gebeurtenissen zoals een miskraam, ongewenste zwangerschap, fertiliteitsproblemen of ouder zijn van een sterrenkindje. Aangezien 90% van de posts op Facebook en Instagram het leven niet realistisch weergeven en het er uitziet alsof alles rozegeur en maneschijn is, krijgen we meer een meer het gevoel dat het elders beter gaat en dat ze daar wel alles onder controle hebben. Niet zo verrassend dat heel wat vrouwen bevestiging zoeken. Ik vind het dan ook fantastisch als ik een post zie die het realische beeld weergeeft betreffende zwangerschap of moederschap. Gieren doe ik van plezier als iets herkenbaar voor me is! Heel wat vrouwen die een duw in de rug kunnen gebruiken of die aan de rand van een klif staan wenden zich tot deze communities. Het is makkelijk, gratis en je krijgt snel antwoord. Waarom zouden we het niet doen?

Van escalatie gesproken…

De reacties op zo’n high-sensitive post zijn divers. Ik wil benadrukken dat de meeste antwoorden op zo’n post heel erg warm zijn. Hallelujaaaah! Community leden typen lieve woorden neer, anderen stellen de vrouw in kwestie meer vragen om de situatie te kunnen inschatten. Sommigen reageren resoluut en uiten hun mening ongeacht de situatie… Ik schrik soms van de reacties die geplaatst worden en zit er dan meestal gepijnigd bij omdat er blijkbaar weinig mensen inschatten wat de gevolgen van dergelijke reacties kunnen zijn. We reageren alvast veel heftiger als we niet oog in oog staan met de ander. Zoveel is zeker… Het is dan ook maar de vraag of we hier van hypocrisie spreken. Gelukkig zijn de beheerders van de communities op Facebook er om de gemoederen te bedaren en dergelijke posts te verwijderen. Zelden worden leden uit de groep verwijderd… Hoe onrustig ik ook word van de hevige reacties die in de communities verschijnen, hoe ontroerd ik ben over hoe moeders het voor elkaar opnemen. Wij, vrouwen kunnen samen erg sterk staan!

Een oordeel velgen is gemakkelijk, je eigen oordeel betwisten niet zo

Ik weet nog goed toen ik met mijn dochter die 16 maanden oud was rond 17u30 de winkel binnen stapte. Rond dat uur verwacht ik de man met de hamer. Na een paar rake klappen gedurende de dag waarbij ik de vermoeidheid tracht weg te koffielutten is het nu de beurt aan mijn peuter. Ze heeft er dan ook geen probleem mee haar ongenoegen te laten duiden. Jajaaaa Luidkeels! Ik pak haar op om haar te kalmeren en tracht haar wat af te leiden en daar komen de eerste misnoegde blikken. Ik loop rustig verder en voel de behoefte mijn dochter te troosten, niet op de spontane manier waarop ik dat normaal doe maar beredeneerd omdat ik weet dat mijn mede-shoppers in de winkel mij aanstaren. Ik tracht wat mensen in de smalle gang te passeren en vertraag een beetje. Een dame die plots dicht bij me staat vertelt me dat ze misschien wel honger heeft. ‘Ooooh! Mama toch! Je moet je kindje eten geven he! klinkt het. Ik weet niet wat ik hoor. Onmiddellijk voelde ik mij aangevallen. Ben ik nu een slechte moeder? Moet ik haar overtuigen dat dit niet het geval is? Moet ik haar mijn verhaal doen om haar van mening te doen herzien? Ze weet helemaal niet dat ik 5 maal per dag bezig ben met het kind iets te laten eten. Het lelijke beestje reflux en tal van voedingsallergieën maakten het leven van mij en dat van mijn baby letterlijk en figuurlijk zuur. Eten gaat hier nog steeds niet van een leien dakje. Ze raakte een gevoelige snaar. Ik laat het voor wat het is. Ik vertel de vrouw vriendelijk dat ze enkel wat vermoeid is en zonet nog wat gegeten heeft. Gerustgesteld loopt ze verder.

Ik besef dat dit 2 kanten heeft. Aan de ene kant denk ik ‘hou die doordringende energie maar voor jezelf’ want je weet niet wat er zich voordien afspeelde.

Aan de andere kant begrijp ik het wel. Die vrouw reageerde op wat haar gevoel haar zegt. Een mens hoort namelijk een gevoel van medeleven te krijgen bij een kind die huilt. Dit is de kracht van een kind die zich nog niet kan uitdrukken op een andere manier.

Judge Judie schuilt in ieder van ons

We leven schijnbaar in een wereld waar anderen bekend voor ons of wereldvreemd heel wat te zeggen hebben over ons bestaan en over hoe wij ons horen te voelen. Vreemd toch? We hebben het gevoel dat we onze medemensen moet overtuigen van onze goede intenties. In hoe ver zouden we rust vinden mochten we weten dat andere vrouwen er vanuit gaan dat je alleen maar het beste voor hebt met je kinderen? Hoe gemakkelijk is het niet als je dezelfde mening kan delen? Alvast veel gemakkelijker dan uitkomen voor je eigen overtuigingen zoals de bekende onderwerpen zoals co-sleeping, voeding, slaaptraining of het opvoeden van je “verwende” kinderen. De meeste moeders zwijgen wijselijk en zeggen iets om mede-mama’s het zwijgen op te leggen. Er is geen zin meer om dergelijke zaken uit te leggen. Één zin is al voldoende om de blik te krijgen à la ‘Je bent er me zo eentje!’ Leuk is anders natuurlijk.

Met enkele rake reacties kan er een gewonde vallen om dan maar te zwijgen over zwangere vrouwen of moeders waarbij een depressie op de loer ligt. De drempel om een vraag te stellen in een community is erg laag. Zwangere vrouwen en moeders zoeken naar oplossingen onder lotgenoten. We kunnen dus stellen dat een community als ‘eerste hulp’ fungeert. We mogen niet vergeten dat er heel wat vrouwen de weg naar professionele hulp nog niet gevonden hebben omdat de drempel dikwijls te hoog is. Het doet me pijn te zien dat we zo streng zijn voor elkaar. We weten allemaal dat zwangerschap of moeder zijn uitdagingen kent. Het is intens voor iedereen. Een beetje inlevingsvermogen en mildheid zou niet misstaan.

Niets is zwart-wit of clear-cut

Iedereen oordeelt en vormt een mening, dat is eigen aan de mens. Het zit in ons instinct. De truc is telkens je jezelf er op betrapt dit om te buigen en jezelf in vraag te stellen. Wat zou jij doen in zijn of haar plaats? Ken je alle feiten? Kan je echt weten hoe het voelt? Kan het zijn dat mensen het goed bedoelen en op een andere manier op zaken aankijken? Elk mens wordt namelijk gevormd door zijn unieke manier van ‘zijn’, medemensen, jeugd en life-events. Op die manier vormt elke z’n eigen waarden en normen. Ik ben in ieder geval van overtuigd dat we allen van elkaar kunnen leren.

Jullie weten wel hoe moeders en kinderen van alle leeftijden nauw aan mijn hart liggen. Het hele proces er rond maakt ons wie we zijn. Ik ben er dan ook van overtuigd dat mama’s samen brengen noodzakelijk is. Vandaar dat ik jullie heel graag laat kennis maken met een Café Bebee op een heel ander niveau. Dit kind vrouw- en kindvriendelijk event gaat door op 3 februari 2018 in de knusse hoek aan de aan de haard in Lakeside Paradise te Knokke-Heist. Er is een speeltuin voorzien voor de kinderen die vergezeld worden door de papa’s of er kan een wandeling gemaakt worden rond het duinenwater. Uiteraard zijn de papa’s ook welkom in de bar. In deze groep is er ruimte om te zijn wie je bent en om je gevoelens te uiten maar dit op een verstandige manier. Ik daag jullie uit om de rechter in jezelf om te buigen en om elkaar een hart onder de riem te steken. We inspireren elkaar, geven elkaar advies en energie ongeacht de situatie. Laten we verschillen omtrent opvoeding, religie en keuzes varen. Hier is enkel één religie van toepassing en dat is die van de LIEFDE!

Ps: Ik wil mijn (toekomstige) moeders natuurlijk graag in de watten leggen, daarom zorg ik voor een exclusieve goodie bag vol verrassingen. Ik kan nog niet veel zeggen maar wil voornamelijk de Belgische ondernemers steunen die in Knokke-Heist gevestigd zijn. Ik kan al influisteren dat Filou&Friends, julesetjuliette, Mila and me, Quattro en mammado ons goed zullen soigneren. 😉

 

Voor meer info check Facebook: @vroedvrouwoliviajones

See you!

 

 

Verstuurd vanaf mijn iPad